Minione 2 lata poprzewracały wszystko co mogły przewrócić. No na szczęście, prawie wszystko!
Zaczynając od biznesu, który wystartował w styczniu 2020, aby w marcu 2020 się zakończyć, poprzez działania fundacji (niektóre z konieczności on line), po zmianę mentalną mnie i mojego podejścia do pracy trenerki.

Z powyższego zdania może się wydawać, że za mną 3 lata walki, cierpienia i smutku…Nie powiem, były wzloty i upadki. Kiedy na prędce robiliśmy treningi on line w salonie czy 800 zdjęć ciuchów na Aktywną wymianę on line? A może kiedy nasze Sportowe śniadanie leciało na żywo on line, a Marcin Reman skakał ze mną po kuchni w Adelfi? Kiedy po długiej walce o swoją ekoszkołę prywatną w duchu NVC wybuchła wojna i projekt umarł? Albo kiedy dopadł mnie jakiś wirus (tym razem nie korona) i ledwo żyłam…

Ci którzy mnie znają, wiedzą, że nawet z największego gówna wyciągnę pozytyw. Tu też to miało miejsce. Jednak zagłuszałam moje prawdziwe odczucia i potrzeby…

Pierwsze “olśnienie”

Dzięki rozmowom z terapeutką dotknęłam swojej drugiej strony. Zawsze uśmiechnięta, szybka, dynamiczna, zagłuszająca te “złe” emocje. 2 lata terapii odblokowały wiele przeżyć, relacji i emocji. Dzięki nim powoli uczę się okazywać wrażliwość, mówić o moich potrzebach, być przy sobie. Ocena nie jest już taka ważna, spełnianie oczekiwań odeszło na dalszy plan. Jest, wiem, że jest – i to chyba najważniejsze.

Analizując moje życie jako Sportowca, doszłam do wniosku, że często realizacja celu przykrywała moje potrzeby. Że byłam traktowana przedmiotowo, jako ta co ma wygrywać, przynosić dumę, uśmiechać się. Wciąż działam zadaniowo, wiem ile korzyści mam ze sportu. Jednak teraz jestem trenerką, która ma wychować nowe pokolenie judoków…Judoków, ale przede wszystkim zdrowych ludzi (nie tylko fizycznie).

Drugie “olśnienie”

W trakcie tych dwóch lat spotkałam na swojej drodze psycholog Gosię Stępniak z Fundacji Sportu Pozytywnego. Sport pozytywny – no tak, kiedy wygrywam, jestem zdrowsza, silniejsza, szybsza…Ale co z głową? Gosia pokazała mi jak traktowac zawodnika podmiotowo, zadbać o jego psychikę, jak rozmawiać, być przy nim. W trakcie szkolenia nie mogłam uwierzyć, że tacy Sportowcy istnieją, że wygrywają zawody. Przyzwyczajona byłam do trenerów surowych, osiągających cel, realizujących plan treningowy. Znacie to? Zaczęłam powoli wdrażać poznane metody pracy, wiele z nich miałam wcześniej – intuicyjnie je stosowałam. Proporcja między TRENER a WYCHOWAWCĄ zaczęła się wyrównywać. Judo jest wspaniałym narzędziem do wytrenowania sprawnych, walczących, szanujących zawodników. Moje judo zaczęło się nieco zmieniać. Więcej rozmawiam, mówię o emocjach, pozwalam być tym dobrym i tym złym. Nie oceniam (no chyba, że wykonywaną technikę), nie spieszę się w relacjach, dużo się śmieję, ale pozwalam też na łzy. Pokazuję zawodnikom, że czegoś nie umiem (TAK Trenerka nie umie), albo nie pamiętam. Nie mówię o porażkach, a o przegranych. Prowadzę więcej ćwiczeń oddechowych i ze świadomością ciała…Wciąż się uczę.

Trzecie “olśnienie”

Porozumienie bez przemocy – pierwszy raz miałam z nim kontakt dzięki Weronice. W 2019 roku wspominała mi o tym, potem zaprosiła do nas Asię Nowicką (na spotkaniu z nią nie mogłam być, ale iskierka została odpalona). NVC zagościło w moim życiu. Powoli się uczyłam, podążałam za nim. Komunikat JA, otwartość w rozmowie o uczuciach i emocjach, budowanie prawdziwych relacji. O porozumieniu bez przemocy można napisać kilka książek, ale najważniejsze w nim (jak dla mnie) jest podążanie za sobą, poczucie bezpieczeństwa w relacji i prawda. Tak bardzo poczułam NVC (jednocześnie odrzucając system szkolny – ale tu nie o tym), że niebawem przeprowadzamy się do Białegostoku (do moich zawodników będę przyjeżdzać – nie martwcie się, AMS działa dalej), aby moje dzieci mogły wejść bezpiecznie w świat “szkoły”. Wiem, że nie uchronię swoich córek przed całym złem tego świata. Czasami wręcz czekam i obserwuję jak reagują na niepowodzenie, smutek, nazywam rzeczy po imieniu. Chcąc dla nich jak najlepiej, staję się lepszym człowiekiem, wciąż się uczę nowych rzeczy.

Czy to da się wszystko połączyć?

Niemal każdy trening daje mi szansę na wykorzystanie efektów 3 powyższych “olśnień”. Widząc i słysząć swoich zawodników, zawsze znajdę chwilę na rozmowę o ich potrzebach, o emocjach, o reakcjach. Widzę, jak bardzo tego potrzebują i kiedy po pogadance czuję ciarki – wiem, że robię dobrą robotę. O czym rozmawiamy? O stresie, o przegranej, o wygranej, o szacunku, o radości i o smutku, o relacjach…o wszystkim czego potrzebują moi zawodnicy. Od niemal roku startujemy w zawodach, co pozwala mi rozwinąć skrzydła nie tylko trenerskie, ale również te psychologiczne. Są pierwsze wygrane, przegrane, pierwszy stres i łzy. Mówię zawodnikom, aby zapamiętywali te momenty – to one nas budują.

Wciąż, jako trenerka siedzę na przeciwko mojej grupy, jednak powoli myślę o zmianie tej struktury w krąg. Czy jest to rewolucyjne – myślę, że tak!

Jedno jest pewne – dużo nauki i przeżyć przede mną!Jestem wdzięczna za te 2 minione lata…

Artykuł Rewolucja ma tatami? Sami zobaczcie! pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Wystarczy trochę miejsca, zwykła kostka do gry i znajomość technik judo. Najlepiej wykonywać je z uke, ale równie fajnie będzie w formie tandoku renshu. Pamiętajcie, że dom to nie dojo, a siostra, tata czy dziadek niekoniecznie muszą umieć dobrze zareagować  

Rzucamy kostką 4 razy, po czym wykonujemy daną kombinację. 

Udanej zabawy!

Artykuł JudoKostka – Gra na czas epidemii pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Gosia: Gratuluję dobrego roku startowego! Jak oceniasz starty w 2018 roku? 

Agata: Dziękuję. To był najlepszy rok w mojej karierze! Jestem bardzo zadowolona z mojej postawy oraz postępu. Zdobyłam srebrny i brązowy medal na turniejach z cyklu World Tour – Grand Prix oraz złoto na Mistrzostwach Polski Seniorek. Dodatkowo zakwalifikowałam się na prestiżowy turniej Masters, na który zapraszana jest czołowa 16tka rankingu światowego. Jeżeli chodzi o plany na przyszły rok, to chcę się skupiać na każdych kolejnych zawodach, a rok zakończyć w czołowej 10 rankingu światowego i olimpijskiego.

G.: Od wielu lat jesteś weganką. Na czym opiera się Twoja dieta?

Agata: Moja dieta opiera się na produktach roślinnych, głównie nieprzetworzonych. Podstawą mojego codziennego odżywiania są warzywa strączkowe (soja i jej przetwory, soczewica, fasola), warzywa, produkty zbożowe, owoce, nasiona i orzechy. Jeżeli chodzi o przetworzone produkty to mam tu na myśli odżywki, które biorę w okolicach treningu np. vitargo, carbo, wegańska odżywka białkowa oraz suplementy diety np. witamina B12 czy D.

Niedobory w weganizmie – prawda czy mit?

G.: Właśnie, ta witamina B12 i żelazo odstrasza wielu ludzi od weganizmu. Jak sobie z nimi radzisz?

Suplementuję witaminę B12, gdyż jest to jedyna witamina która nie znajduje się w produktach roślinnych. Mój stan odżywienia żelazem jest lepszy odkąd jestem weganką. Dbam o jego odpowiednią zawartość w codziennej diecie zatem nie potrzebuję go suplementować. Zażywam jeszcze witaminę D, ale to nie ze względu na dietę roślinną. Jest to witamina o plejotropowym działaniu i każdy powinien zadbać o jej suplementację,  zwłaszcza w okresie zimowo-jesiennym.

G.: Jak rodzina zareagowała na Twoją decyzję o zmianie stylu żywienia? Czy udało Ci się kogoś do tego przekonać? My ograniczamy mięso i czasami czujemy na sobie dziwny wzrok.

A.: Skończyłam dietetykę, a odżywianiem interesuję się właściwie od zawsze. Zatem moja najbliższa rodzinna owszem może i dziwnie na to patrzyła, bo mimo wszystko jest to zerwanie z polską tradycją. Jednak wiedzieli, że robię to z głową i nie doprowadzę organizmu do niedożywienia. Kilka osób udało mi się przekonać do znacznego ograniczenia mięsa. Wielu wegan/wegetarian z kolei nakierowałam na odpowiednie skomponowanie diety w sporcie oraz pokazałam, że dieta roślinna w sporcie wyczynowym nie stanowi żadnej przeszkody. To dla mnie ogromny sukces!

WegeMistrz

G.: Coraz głośniej o mistrzach-weganach, co dowodzi, że nie trzeba jeść piersi z kurczaka z ryżem na obiad. Obalmy ten mit.

Brak mięsa w mocnym treningu siłowym w ogóle mi nie przeszkadza. Myślę, że widać to po moich wynikach w judo czy na siłowni oraz po sylwetce. Poza tym jest to potwierdzone naukowo. Amerykańskie Stowarzyszenie Dietetyczne wyraża stanowisko, że  odpowiednio zaplanowane diety wegetariańskie, w tym diety ściśle wegetariańskie, czyli wegańskie, są zdrowe, spełniają zapotrzebowanie żywieniowe i mogą zapewniać korzyści zdrowotne przy zapobieganiu i leczeniu niektórych chorób. Dobrze zaplanowane diety wegetariańskie są odpowiednie dla osób na wszystkich etapach życia, włącznie z okresem ciąży i laktacji, niemowlęctwa, dzieciństwa, dojrzewania, oraz dla sportowców.

G.: Podróżujesz po całym świecie startując w zawodach. Gdzie jadłaś najsmaczniejsze wegedanie? Czy masz czasami problem z dostaniem diety wegańskiej?

A.: Najsmaczniejsze wegańskie dania jadłam w Izraelu, tamtejszy hummus i falafele to niebo w gębie! Podróżując po świecie czasem ciężko znaleźć wegańskie opcje, ale w dzisiejszych czasach jest to naprawdę rzadkie. W większości hoteli czy restauracjach są opcje wegańskie, a jeśli nie to zawsze można o takie poprosić kelnera czy obsługę hotelu. Często kucharze traktują to jako swego rodzaju wyzwanie i bardziej się starają podczas przyrządzania roślinnego posiłku. Do tego stopnia, że czasem dziewczyny z kadry wyjadają mi moje dania. Poza tym podróżując zawsze mam przy sobie wegańską odżywkę białkową (firmy Siła Roślin) oraz bakaliowo-orzechowe batony (firmy ZmianyZmiany) to mój ratunek w kryzysowych sytuacjach.

To co dzieciaki lubią najbardziej – zdrowe słodycze

G.: Zdrowe słodycze – widziałam je ostatnio na Twoim Instagramie, poleć na te z najlepszym składem! Nie muszą byc dla sportowca, ale mogą być dla malucha, żeby mama ze spokojem mogła podać je malcowi  

A.: Jeżeli chodzi o zdrowe słodycze to polecam właśnie batony na bazie bakalii i orzechów. Moja 2-letnia chrześnica się nimi zajada! Można je kupić w sklepie lub zrobić samemu w domu, wystarczy zmielić ulubione suszone owoce z ulubionymi orzechami i uformować w dowolny kształt (batony, kulki itd.) Fajna i zdrowa słodycz to smoothie z mrożonych owoców leśnych z dodatkiem banana, płatków owsianych, masła orzechowego i np. odżywki białkowej. To również świetny posiłek potreningowy.

G.:  Czy oprócz jedzenia stosujesz również ekokosmetyki lub inne ekologiczne produkty?

A.: Jako weganka dbam również o skład moich kosmetyków. Używam tylko takich, które posiadają certyfikat świadczący o braku produktów odzwierzęcych w składzie oraz takich, które nie były testowane na zwierzętach.

G.: Dziękuję za wywiad. Podaj nam parę sprawdzonych przepisów na wielkanocne wegepotrawy.

A.: Dziękuję, wesołych świąt. Oto prezent ode mnie – Przepisy Agaty Perenc

Artykuł Agata Perenc weganka w świecie sztuk walki pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Nie może mnie tam zabraknąć! Dlatego ogłaszam konkurs typera, który rusza dziś (25.02) o 15:00 na moim fanpage’u!

Typować będziemy ilość i rodzaj medali, które zdobędą Polacy.

Nagrodą jest worek militarny sposorowany przez IMS SPORT . Jest o co walczyć!

Chcesz posłuchać o tych zawodach? Zapraszam do ostatniego odcinka mojej audycji!

Powodzenia! I do zobaczenia w hali zawodów!

Artykuł Konkurs – Typer EJO Warszawa 2019 pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Jako social ninja miałam tą przyjemność, aby być członkiem zespołu organizującego tą imprezę. A i przy okazji skorzystałam z wiedzy zaproszonych gości. A prowadzącymi byli: dyrektor sportowy Międzynarodowej Federacji Judo – Daniel Lascau (Mistrz Świata z 1991 roku), dr Rafał Kubacki (Mistrz Świata z 1993 i 1997 roku, nauczyciel akademicki, trener, ambasador projektu Ukemi), Aneta Szczepańska (wicemistrzyni olimpijska, ambasadorka projektu Judo in schools, o której pisałam TU), Dariusz Obrębski trener akrobatyki. Część teoretyczna obejmowała między innymi medycynę sportową z dr Radosławem Górskim, fizjologię wysiłku z dr Marcinem Łuszczykiem oraz regulacje prawne z mec. Michałem Farmasem.

Część praktyczna

Piłka nauczycielka

Modelowe rozwiązania metodyki zajęć judo z dziećmi w wieku 6-9 lat – to temat, który prowadził dr Rafał Kubacki – dla niewtajemniczonych nasz Ursus z filmy Quo Vadis. Początkowo zamieniliśmy tatami w zoo: pieski, żółwie, krokodyle czy misie – ubawiliśmy się po uszy. Relację z tego treningu możesz obejrzeć TU. Bardzo cenne okazały się wskazówki pracy z piłką szwajcarską. Poprzez proste ćwiczenie “słuchania piłki” wyznaczamy dziecku wiodącą rękę czy ucho. Przetoczenia, turlanie, pchanie, spadanie z piłki – wiedza pana Rafała w tym zakresie jest olbrzymia. Do tego aspekt wychowawczy – znoszenie stresu, oswajanie z matą, “polubienie” piłki. Co ważne, okazało się, że WHO (Międzynarodowa Federacja Zdrowia) poprosiła EJU (Europejską Unię Judo) o dowody na to, że judo zabezpiecza przed urazami i rozwija wszechstronnie! Ja wiedziałam o tym już dawno, ale warto aby trafiło to do większej ilości osób poprzez komunikat odgórny!

Młody zawodnik odkrywa technikę, a trener jest jedynie jego przewodnikiem.

Gimnastyka akrobatyczna

Kolejny tematem zajęć była metodyka zajęć gimnastyki sportowej. Pan Darek przeprowadził nas przez cały cykl nauczania – od przewrotu w przód, przez fiflaka i salto, aż po salto machowe. Muszę się pochwalić, że pierwszy raz odważyłam się zrobić fiflaka (oczywiście z asekuracją), ale zawsze miałam z tym wielki problem.

Judo z najmłodszymi

Ostatnimi zajęciami praktycznymi była metodyka zajęć judo z dziećmi w wieku 6-9 lat z Anetą Szczepańską. Przeszliśmy od padu w tył po uchi mata ken ken. Najcenniejsze dla mnie, jako trenerki maluszków, były rozwiązania metodyczne przy nauce ne waza (parter). Porównywanie rąk do walców, koparek czy wózków widłowych w trzymaniach to bardzo ciekawy pomysł na naukę techniki. Do tego poznałam dużo ciekawych przykładów gier, berków czy ćwiczeń w parach. Kto jak kto, ale Aneta na pewno zna konkretne rozwiązania metodyczne. Co najważniejsze – trener nie powinien wymagać od dziecka idealnego powtórzenia ruchu. Pozwólmy na swobodę, dowolność, a dopiero później poprawiajmy uchwyt i ustawienie nóg. Druga istotna sprawa to łączenie rzutu (z ruchu) z parterem. W warunkach walki nie ma szans na wyizolowany rzut z miejsca, dlatego od małego przyzwyczajajmy dzieci do rzutów z ruchu.

Ćwiczenie w parach z siłowaniem

Nauka kouchi gari.

Cały trening możesz obejrzeć TU.

Część teoretyczna

Będąc uczestnikiem wykładu pana Daniela Lascau dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy. Otóż technika, która przez ostatnie 2 lata najczęściej kończyła walkę poprzez ippon to….yoko shiho gatame! Ekstra – od tego trzymania zaczynam naukę dzieci w ne waza! W 10 technikach kończących walkę, tylko 3 były rzutami! To ważne dla każdego trenera, ponieważ pokazuje trendy panujące na świecie oraz skuteczność nauczania poszczególnych technik judo. Daniel podkreślał, że ważna jest 1 technika powtórzona tysiące razy, a nie tysiąc robionych po raz.

Czy dziecko jest miniaturą dorosłego?

Trenerzy z programu ukemi i judo in school (o którym mówiłam TU) mogli skorzystać z wiedzy doktorów fizjologii i medycyny sportowej. Najważniejszy wniosek z wykładu pana Marcina, dotyczący fizjologii wysiłku dzieci w wieku 6-9 lat, jest taki, że dziecko różni się od dorosłego. Pan Marcin poruszył aspekty budowy somatycznej, termoregulacji, efekty rozwoju biologicznego, możliwości wysiłkowych czy zdolności do treningów wyczynowych u dzieci. W dużym skrócie:

• dziecko oddaje więcej ciepła i szybciej je przyjmuje, więc szybciej może ulec przegraniu;
• dziecko nie powinno pić izotoników – nie ma takiej potrzeby;
• w budowie mięśni szkieletowych przeważają włókna wolnokurczliwe;
• pierwsza zdolność motoryczna to chwyt;
• łamane są reguły – 4latek biegnący maraton.

Wykład z panem Radosławem Górskim mówił o porównaniu rodzaju i liczby kontuzji w judo na tle innych sportów. Okazało się, że najczęściej dzieci kontuzjują się na rowerze. Doktor zaznaczył również, że najczęściej w judo kontuzjowana jest obręcz górna (barki i obojczyki). Co ważne:

Uprawianie sportów walki zwiększa widzenie peryferyjne i odczuwanie przestrzenne u młodych ludzi uprawiających sporty walki.

Bezpieczeństwo przede wszystkim!

Wykład z mecenasem Michałem Farmasem sprowadził nas na ziemię, ponieważ mowa była o prawie karnym i cywilnym. Poznaliśmy terminologię, ważne paragrafy Ustawy o sporcie oraz kodeks karny i cywilny. Najważniejsze co wyciągnęłam z tego wykładu to zabezpieczenie zawodnika, otoczenia oraz własnej osoby. Bezpieczeństwo! Mecenas podkreślał jak ważne jest ubezpieczenie zawodników (NNW), trenerów (OC) i klubu (OC). W pełni się z nim zgadzam i zapraszam do PewnychSportu – (https://pewnisportu.pl/).

Artykuł Nie ma końca nauki judo. Konferencja metodyczno-szkoleniowa organizowana przez PZJudo pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.