Przystanek nr 1 – Włocławek 1985

Aneta Szczepańska od małego lubiła sporty walki, podobały jej się kick boxing i boks. W 7 klasie szkoły podstawowej, zaproponowano jej przejście do szkoły sportowej (głównym sportem była lekka atletyka). Aneta długo się nad tym zastanawiałam, ale ostatecznie zrezygnowała, gdyż już trenowałam judo. „Pamiętam jak dziś gablotę, w której znajdowało się ogłoszenie o naborach do sekcji judo w klubie „Zryw” Włocławek” – wspomina Aneta. Na pierwsze zajęcia poszła z koleżanką, która potem zrezygnowała z uprawiania judo. Aneta myśląc, że judo podobne jest do karate, została. Fascynowały ją białe kimona. Był rok 1985. Już wtedy wykazywała się wielką ambicją i pracowitością. Początkowe niepowodzenia na turniejach mobilizowały ją podwójnie. Zdolna, pracowita, szybko i systematycznie wzbogacała swoje umiejętności techniczne, które w połączeniu z koncentracją i – jak sama mówiła – “zapalczywością” w walce, dawały coraz lepsze wyniki, najpierw wśród kadetek, potem juniorek i wreszcie seniorek. W 1991 r. „Szczepa” zaczęła wchodzić na podium na Pucharach Świata Juniorek (3 m. w Warszawie, Stokera, Elsdorf) a w 1992 r. również seniorek (Warszawa). Od tamtej pory była brana pod uwagę przy wszystkich wyjazdach kadry. Wielką szansę (mówiono, że trochę na kredyt i wyrost) dali jej szkoleniowcy włączając do reprezentacyjnej ekipy na MŚ w 1995. Jak się okazało, była to udana i opłacalna inwestycja. Zajęła 3 miejsce. Włocławianka po raz pierwszy udowodniła, że na wielkich prestiżowych zawodach potrafi się skoncentrować i umiejętnie wykorzystać wszystkie walory techniczne, które zdecydowanie wyróżniały ją spośród rywalek.

Przystanek nr 2 – Atlanta 1996

„Nie ukrywam, że jadąc na IO liczyłam na medal. Jako brązowa medalistka MŚ z Japonii, jechałam w roli faworytki. Byłam rozstawiana podczas losowania, ale mimo to niepewność pozostawała.” – wspomina Aneta. „W pierwszej walce spotkałam się z zawodniczką Engoang z Gabonu. Trudna zawodniczka, bardzo silna fizycznie. Spotkałam się z nią w walce treningowej podczas zgrupowania w Paryżu. Wiedziałam, że lekko nie będzie. Miała bardzo mocne kontry. Taktyka do tej walki była jedna. Atakować tak mocno, by przeciwniczka nie miała szans kontrataku. Tak się stało. Pierwsza akcja punktowana na koka na kosoto gari, a potem ippon na tai otoshi. W drugiej walce spotkałam się z Mistrzynią Europy z 1994 r. Angielką – Sweetman. Na początku walki pokonałam ją na ippon na uchi mata. W trzeciej walce (półfinałowej) spotkałam się z Alis Dubois z Francji, wówczas aktualną Mistrzynią Europy. Wiedziałam, że jest to walka o podium. Podczas MŚ wygrałam z nią na yuko po bardzo wyrównanej walce. Ale i tu w Atlancie nie było tak łatwo. Walka prowadzona na równi. Ja akcja na koka, potem ona na koka. Kilka groźnych ataków na ippon seoi nage Francuzki i kara dla mnie za pasywność. Zostaje 8 sekund do końca walki. Decyduję się na ostatni atak o uchi gari. Francuska obchodzi mi nogę i atakuje na harai goshi, wówczas ja nie zastanawiając się długo wykonuję kontrę tani otoshi. 4 sekundy na tablicy i euforia – jest ippon!” – powrót na olimpijskie tatami wywołuje uśmiech na twarzy srebrnej medalistki. Przeciwniczką w finale była Koreanka Cho Min Sun. Walka, niestety została przegrana, a na pytanie o możliwość cofnięcia czasu Aneta odpowiada: „Przypuszczam, że nie wiele by to dało. Taktyka na Koreankę była dobra. Na początku skontrowałam ją na yuko z jej najmocniejszej techniki o uchi gari. Potem ona rzuciła mnie na waza-ari i w końcowej fazie walki założyła skutecznie trzymanie kończąc pojedynek przed czasem. W tej walce zabrakło mi więcej wiary w siebie, być może wynik byłby lepszy, choć Koreanka była bardzo mocna.” Srebrny medal zawisł na szyi Polki. „Igrzyska Olimpijskie to zawody, na których każdy sportowiec powinien choć raz wystartować. Emocje związane z tą imprezą są nie do opisania.” – podsumowywała „Szczepa”.

Przystanek nr 3 – Bielsko-Biała 2008

Karierę sportową zakończyła w 2008 roku. Ostatnim startem były wygrane Mistrzostwa Polski w Bielsko Białej (po raz 11!). W swoim dorobku była brązową medalistką mistrzostw świata (1995 rok) oraz srebrną medalistką mistrzostw Europy (2004 rok). Przez całą drogę sportową towarzyszył jej trener – Roman Stawisiński (oprócz pierwszych 4 miesięcy, kiedy uczyła się padów). Porównując go do ojca, Aneta dodaje: „Nie tylko nas uczył judo, ale również pomagał w bardzo trudnych sprawach życia codziennego. Zawsze mogłam na nim polegać.” To z nim przekazywała swoją wiedzę młodszym adeptom judo we Włocławku. Podjęła prowadzenie klasy sportowej w Zespole Szkół nr 11 i postanowiła kontynuować szkolenie w klubie MKS „Olimpijczyk” Włocławek. Rozpoczęła pracę po drugiej stronie tatami. Pomimo niezbyt rozwiniętej bazy treningowej (nieduża tatami, brak siłowni), parze trenerskiej udało się wyselekcjonować grupę kilkunastu osób, które odnosiły znaczące wyniki na arenie polskiego judo. Wtedy do głosu doszedł Polski Związek Judo.

Przystanek nr 4 – Rio de Janeiro 2016

W 2014 Aneta Szczepańska dostała propozycję pokierowania kadrą narodową kobiet. „Nie miałam tutaj obaw co do moich umiejętności poprowadzenia grupy seniorek, lecz o czas, którego miałabym mniej na prowadzenie zajęć w klubie. Ponadto do IO Rio 2016 zostało bardzo mało czasu, a już na przełomie maja/czerwca 2014r. rozpoczynały się kwalifikacje do Igrzysk. Ryzyko podjęcia w tym momencie kadry było dość duże, dlatego że w przypadku jakiejkolwiek porażki reprezentantek Polski wina będzie zrzucana na mnie i szybko będzie oceniana moja praca trenerska, a w momencie sukcesu mówienie, że miałam szczęście.” Początkowo decyzję władz PZJudo o jej zatrudnieniu nazywała „ostatnią deską ratunku”, jednak na sukcesy nie trzeba było długo czekać. Już w kwietniu 2014 roku brązowy medal Mistrzostw Europy zdobyła Agata Ozdoba oraz drużyna kobiet. A w sierpniu brąz z Mistrzostw Świata przywiozła Katarzyna Kłys. Jednym z osiągnięć trenerki kadry było utworzenie zespołu dziewcząt, które zaczęły osiągać wyniki i wzajemnie się nakręcać co dało im również zdobycie Mistrzostwa Europy i wicemistrzostwa świata.Przyszedł czas na sukcesy również poza matą. Aneta została laureatką 14. konkursu Trenerka Roku, organizowanego przez Komisję Sportu Kobiet PKOl. „Z pokorą podchodzę do tego wyróżnienia, bo wiem, że to nie jest tylko moja zasługa. Odebrałam tę statuetkę w imieniu wielu osób – trenerów klubowych, poprzednich szkoleniowców kadry i przede wszystkim zawodniczek, które ciężko pracują, bo dzięki nim mamy te sukcesy.” – powiedziała PAP Szczepańska. W wywiadzie dla Eurosportu, z 2014 roku, podkreślała: „Cel jest jeden: zdobyć medal olimpijski. Nie ukrywam, że jest to bardzo trudne zadanie. Trzeba przede wszystkim znaleźć zawodniczkę, która się temu poświęci i bardzo zaangażuje. W kadrze są zawodniczki, które mają takie predyspozycje.” Srebrny medal Anety z Atlanty świetnie motywował zawodniczki, a one bardzo pozytywnie oceniały współpracę z trenerką kadry. Kadrowiczki ceniły jej otwartość do nowych technik i metod treningowych oraz bardzo indywidualne podejście do każdej z nich. Aneta sama podkreśla, że wciąż się uczy od innych trenerów, podpatruje techniki na zawodach. Egzamin – Igrzyska – nie zakończyły się po myśli “Szczepy”. Wystartowały 3 Polki: Arleta Podolak, Daria Pogorzelec i Katarzyna Kłys. Daria i Kasia wygrały po jednej walce, a Arleta odpadła w pierwszej rundzie turnieju. “Niestety nie ma usprawiedliwienia na te porażki, bo losowanie było naprawdę bardzo dobre. Ciągle wymagam większej determinacji, zawziętości, większej dbałości o szczegóły, również poza matą (np. dot. zbijania wagi). Przecież one wszystkie już wygrywają z najlepszymi na świecie.” – podsumowywała start Polek trenerka. Jej praca z kadrowiczkami procentuje do dziś. Wschodzące wówczas młode seniorki tj. Arleta Podolak, Ania Borowska czy Karolina Pieńkowska obecnie tworzą trzon reprezentacji kobiet.

Sore made.

Artykuł „Łagodna” podróż z Anetą Szczepańską pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Udało mi się poznać Adę i zadać jej kilka pytań o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Jej przygoda z judo rozpoczęła się niewinnie – jak u większości sportowców z najwyższej półki. Wujek z Francji podarował jej i jej bratu kimona do karate. Jednak na karate było za wcześnie (na szczęście!), więc rodzeństwo trafiło do klubu AZS-AWF Gdańsk na zajęcia judo. Miała wtedy 8 lat. Tak się zaczęła jej “łagodna droga”.

Gosia: Jakie były Twoje największe osiągnięcia? Jak długo trenowałaś i kiedy zakończyłaś walczyć wyczynowo?

Ada: Moim największym sukcesem medalowym było Mistrzostwo Europy  Seniorek zdobyte w 2002 r. Rok wcześniej  zdobyłam medal brązowy. Za szczyt mojej formy sportowej uważam rok 2003/2004  (przedolimpijski). Miałam w sobie taką moc, że wygrywałam wszystkie puchary świata i Europy, na których startowałam. Niestety zakończyłam go fatalnie – kontuzją kolana – na Mistrzostwach Europy i tym samym, tuż przed Igrzyskami Olimpijskimi w Atenach 2004, nie miałam możliwości wrócić do szczytów formy.

G.: Co zawdzięczasz treningom judo? Wiem, że miłość (męża), ale co jeszcze? Pytam o ludzką sferę sportu.

A.: Bardzo podoba mi się to pytanie, odpowiedź przychodzi bardzo łatwo. Zgadzam się z powiedzeniem, że Judo to więcej niż sport. Ciężkie treningi, wysoko stawiane sobie wymagania, samodyscyplina, pokonywanie swoich słabości, ciągła presja wyniku, czasem brak zrozumienia, brak akceptacji – z tego wychodzi się innym człowiekiem. Mocniejszym, silniejszym, czasem lepszym, umiejącym poradzić sobie w różnych sytuacjach życiowych. Judo zaspokoiło też moją ciekawość świata. Częste podróże, spotkania z innymi ludźmi, kulturami  – to takie troszkę życie w pigułce. Piękna przygoda, niełatwa, ale piękna.

Życie po zakończeniu kariery sportowej

G.: Po zakończeniu treningów zaczyna się “normalne” życie. Jak to wyglądało u Ciebie?

A.: Z mojego doświadczenia to normalne życie było bardzo trudne. Większość swego życia spędziłam w “sportowym świecie”, który ma swoje reguły, zasady, wyróżnienia itp. Opuszczając tą bezpieczną przystań, w której nie jesteś anonimowa – doznajesz po prostu szoku. Mówiąc o tym zawsze używam porównania, że czułam się jak przedszkolak. Miałam 25 lat i tak życiowo nie umiałam nic. Moje koleżanki, nie związane ze sportem, już pracowały, miały rodziny. Ja, natomiast, nie bardzo wiedziałam co mam teraz z sobą zrobić. To był bardzo dla mnie trudny czas, cieszę się, że nie byłam wtedy sama, mogłam liczyć na Pawła (męża):). Szkoda, że nasze związki sportowe i kluby nie mają pomysłu na swoich zawodników kończących karierę sportową. Szczególnie jeśli są to osoby odnoszące sukcesy sportowe.

Z tatami na pole walki z codziennością

Ada jest mamą trójki maluchów! Ja przy swojej dwójce czasami nie wiem “w co ręce włożyć”. Dodatkowo jej macierzyństwo rozpoczęło się od wielkiego wyzwania. Maciek i Amelka (bliźniaki) urodziły się w 25 tygodniu ciąży, a ich stan od urodzenia przez okres 5 miesięcy był stale zagrażający życiu.

G: Jak dawałaś sobie radę w trakcie walki o życie swoich dzieci? Czy judo pomogło Ci w tej sytuacji? Skąd czerpałaś siłę i energię?

A.: Myślę, że to były moje prawdziwe Igrzyska i tym razem wygrałam – a raczej wygraliśmy wszyscy. Miałam wrażenie, że ten cały hart ducha i siła zdobyta na tatami potrzebna były mi właśnie do tego, by walczyć o dzieci, by mieć siłę trwać codziennie przy inkubatorach, by nie załamywać się słysząc złe diagnozy, a potem codziennie przez cztery lata je rehabilitować. Jeszcze raz podkreślam – nie byłam sama. Razem z Pawłem przeszliśmy przez tą trudną drogę, zawsze mogąc liczyć na siebie i rodzinę. Gdybym nie była wyczynowym sportowcem, myślę, że ta droga byłaby o wiele trudniejsza.

G.: Obecnie dzieciaki super sobie radzą, a trzecia pociecha – 3,5 letnia Róża – im wtóruje. Czy zdecydowanie się na kolejne dziecko było trudne? Czy nie bałaś się?

A.: Od 3 ,5 roku do wesołego grona naszej rodziny dołączyła Róża – dziewczynka z największą energią świata. Kto zna, ten wie o czym mówię. Wniosła do nas na pewno wiele uśmiechu, jeszcze więcej aktywności – a myślałam, że więcej już się nie da. Myślę, że pojawienie się Róży było komunikatem dla nas i przypomnieniem, że rodzina jest najważniejsza i czas na nowo ustawić sobie priorytety. Oczywiście, pamiętając poprzednią ciążę, bałam się wszystkiego co jest  związane z tym stanem, a bardziej z ponownym przedwczesnym porodem. Ale wierzyłam, że tym razem będzie inaczej i tak się stało.

G.: Pozytywne myślenie działa cuda!

“Judo – sport bez barier” – szansa dla dzieci niepełnosprawnych!

Ada wraz z (wcześniej wspominanym) mężem Pawłem stworzyli w Gdańsku UKS Ada Judo Fun – klub judo bez podziałów, dla każdego. To miejsce, gdzie dzieciaki niepełnosprawne, razem z dziećmi zdrowymi, mogą aktywnie spędzać czas, uczyć się judo, bawić się. Ada nie ukrywa, że głównym prowodyrem klubu był…synek Maciek.

G.: Czy praca z osobami z niepełnosprawnościami jest trudna? Jak wyglądają ich treningi? Jakie są największe osiągnięcia?

A.: W wyniku wcześniejszego porodu i komplikacji z nim związanych (wylew do głowy, martwicze zapalenie jelit, sepsa, poród w zamartwicy…)  mój Maciek ma taki gratis od losu – nazywa się mózgowe porażenie dziecięce. Ma niedowład jednej strony i związane z tym problemy z dużą i małą motoryką. Ma coś jeszcze – ogromną ambicję, marzenia i chęć trenowania. Oczywiście najchętniej – piłki nożnej ;). Postanowiliśmy wyjść naprzeciw takim dzieciom, zakładając klub sportowy, a że znamy się lepiej na Judo niż na piłce…Obecnie w naszym klubie jest ok. 30 dzieci niepełnosprawnych, chociaż szczerze mówiąc są całkiem sprawni. Przede wszystkim, mają ogromną potrzebę aktywności ruchowej (jak każdy), bardzo poważnie i z dużym sercem traktują swoją pasję jaką stało się judo. Praca z nimi to prawdziwa przyjemność i daje mnóstwo satysfakcji. Z ostatnich Mistrzostw Polski Osób Niepełnosprawnych przywieźliśmy 8 medali, a drużynowo zajęliśmy 3 miejsce. Zawodnicy odnoszą sukcesy i wzmacniają przez to swoje poczucie wartości. Jesteśmy  z nich razem z Pawłem bardzo dumni

“Najważniejsza w mym życiu jest rodzina i zdrowie.”

Jednak Ada tęskni za judo – takim, które daje w kość, gdzie się można porządnie zmęczyć. Skończyła trenować wyczynowo w wieku 25 lat . “Szybko skończyłam.” – mówi, jednak czasu nie wrócimy. Nie ma niestety czasu na randori, choć często roznosi ją energia. Jej marzeniem jest wyjazd na obóz sportowy – oderwanie od rzeczywistości, relaks psychiczny – wycisk fizyczny. Kto jest jeszcze pisze na taki wypad? Może reaktywacja JudoMam (i nie tylko!) nie jest złym pomysłem?

Chcesz poznać synka Ady? Maciek dzielnie walczy, a jego historia opisywana jest TU – KLIK

Artykuł Świat jest pełen Judomam! pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.