Niemal 30 lat podróżuję torami, które wyznacza mi judo. To piękna i trudna podróż. Obecnie zmieniam sposób komunikacji, cel, prędkość jazdy…Szukam, a pomoga mi w tym PSP (nie, nie ta gra ;))

W trakcie jednych z zawodów usłyszałam mądre słowa od ratownika medycznego. Było to w sytuacji, kiedy zawodnik nie udźwignął stresu przedstartowego:

“Przed wami wiele trudnych sprawdzianów. To jeden z nich. Nie chodzi o spełnianie czyichś oczekiwań, nawet swoich. Chodzi o rozwój, naukę i skupieniu się na mocnych stronach!” Poczułam, że ten pan jest nie tylko mega ratownikiem, ale też Człowiekiem empatycznym, mądrym, współczującym.

Chwilę potem usłyszałam krzyk jednej trenerki do zawodniczki, która schodziła z maty po przegranej walce: NIE RYCZ! Trenerki…W pierwszej kolejności poczułam złość, w drugiej współczucie. I od tamtej pory zaczęłam głębiej wchodzić w moją reakcję. Czemu mnie to tak dotknęło? Czemu chciałam stanąć w obronie tej zawodniczki?

Jakie cechy powinnna mieć trenerka judo? Po niemal 20 latach doświadczenia mogę śmiało napisać, że są to:

• pewna siebie – w końcu to sport walki, nie ma tu miejsca na wahania
• skupiona na celu – zawodnik/zawodniczka wie, dokąd zmierzamy
• słuchająca i słysząca – zawodnik/zawodniczka przy niej czuje się bezpiecznie
• doświadczona – analiza, wyciąganie wniosków po zawodach
• komunikatywna – przekazuje swoje rady, informacje, uwagi w prosty i docierający sposób
• elastyczna – każdy zawodnik i zawodniczka są indywidualnym bytem – nie można wszystkich traktować jednakowo
• empatyczna – ale świadomie – nie powinna brać wszystkiego do siebie, potrafi stawiać granice
• znać pojęcia prime perfomance, flow, REDS!…

Jakich słów powinna używać?

Dasz radę; jesteś mocna/mocny w tym; skup się na tym; uczymy się;  zobacz co Ci się udało; spróbuj tak; rób najlepiej jak potrafisz; chcę usłyszeć co teraz czujesz; chcę wiedzieć co byś poprawiła/poprawił w następnej walce; przegrałaś/przegrałeś albo wygrałaś/wygrałeś.

Z mojej sportowej przeszłości pamiętam kilka zdań, które zostaną ze mną na zawsze. Moi trenerzy wiedzieli, że wzbudzą moją agresję, kiedy każą mi się poddać/wspomną o mojej rodzinie!/krzykną, że moja rywalka “umiera”…Łapię się w emocjach, że to głęboko we mnie tkwi i wyłazi, kiedy zależy mi TYLKO na wyniku…Zapominam o zawodniku/zawodniczce, potem tego żałuję. A przecież Młody Sportowiec nie jest miniaturą mistrza! 

Dlatego czas na wejście głębiej, w głowę trenerki/zawodniczki. Podjęłam decyzję rozpoczęcia studiów psychologii sportu dzieci i młodzieży. Tak, aby dobrostan na stałe zagościł na naszym tatami. Tak, aby zrozumieć, aby poczuć, aby podawać dalej, nie tylko w judo! Chociaż było to hasło przewodnie Światowego Dnia Judo w 2024 roku. Jak widać, nie jest to bez znaczenia!

I tu znajdziecie moje przemyślenia, pomysły, analizę. A rozwój w judo – z celu – zmianiam w narzędzie do własnej, niełagodnej drogi!

Łapcie model i7w – opiszę go wkrótce (źródło: https://fundacjasportupozytywnego.pl/ ). To główne zadania trenerki:  

Artykuł Trenerka – partnerka? pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Minione 2 lata poprzewracały wszystko co mogły przewrócić. No na szczęście, prawie wszystko!
Zaczynając od biznesu, który wystartował w styczniu 2020, aby w marcu 2020 się zakończyć, poprzez działania fundacji (niektóre z konieczności on line), po zmianę mentalną mnie i mojego podejścia do pracy trenerki.

Z powyższego zdania może się wydawać, że za mną 3 lata walki, cierpienia i smutku…Nie powiem, były wzloty i upadki. Kiedy na prędce robiliśmy treningi on line w salonie czy 800 zdjęć ciuchów na Aktywną wymianę on line? A może kiedy nasze Sportowe śniadanie leciało na żywo on line, a Marcin Reman skakał ze mną po kuchni w Adelfi? Kiedy po długiej walce o swoją ekoszkołę prywatną w duchu NVC wybuchła wojna i projekt umarł? Albo kiedy dopadł mnie jakiś wirus (tym razem nie korona) i ledwo żyłam…

Ci którzy mnie znają, wiedzą, że nawet z największego gówna wyciągnę pozytyw. Tu też to miało miejsce. Jednak zagłuszałam moje prawdziwe odczucia i potrzeby…

Pierwsze “olśnienie”

Dzięki rozmowom z terapeutką dotknęłam swojej drugiej strony. Zawsze uśmiechnięta, szybka, dynamiczna, zagłuszająca te “złe” emocje. 2 lata terapii odblokowały wiele przeżyć, relacji i emocji. Dzięki nim powoli uczę się okazywać wrażliwość, mówić o moich potrzebach, być przy sobie. Ocena nie jest już taka ważna, spełnianie oczekiwań odeszło na dalszy plan. Jest, wiem, że jest – i to chyba najważniejsze.

Analizując moje życie jako Sportowca, doszłam do wniosku, że często realizacja celu przykrywała moje potrzeby. Że byłam traktowana przedmiotowo, jako ta co ma wygrywać, przynosić dumę, uśmiechać się. Wciąż działam zadaniowo, wiem ile korzyści mam ze sportu. Jednak teraz jestem trenerką, która ma wychować nowe pokolenie judoków…Judoków, ale przede wszystkim zdrowych ludzi (nie tylko fizycznie).

Drugie “olśnienie”

W trakcie tych dwóch lat spotkałam na swojej drodze psycholog Gosię Stępniak z Fundacji Sportu Pozytywnego. Sport pozytywny – no tak, kiedy wygrywam, jestem zdrowsza, silniejsza, szybsza…Ale co z głową? Gosia pokazała mi jak traktowac zawodnika podmiotowo, zadbać o jego psychikę, jak rozmawiać, być przy nim. W trakcie szkolenia nie mogłam uwierzyć, że tacy Sportowcy istnieją, że wygrywają zawody. Przyzwyczajona byłam do trenerów surowych, osiągających cel, realizujących plan treningowy. Znacie to? Zaczęłam powoli wdrażać poznane metody pracy, wiele z nich miałam wcześniej – intuicyjnie je stosowałam. Proporcja między TRENER a WYCHOWAWCĄ zaczęła się wyrównywać. Judo jest wspaniałym narzędziem do wytrenowania sprawnych, walczących, szanujących zawodników. Moje judo zaczęło się nieco zmieniać. Więcej rozmawiam, mówię o emocjach, pozwalam być tym dobrym i tym złym. Nie oceniam (no chyba, że wykonywaną technikę), nie spieszę się w relacjach, dużo się śmieję, ale pozwalam też na łzy. Pokazuję zawodnikom, że czegoś nie umiem (TAK Trenerka nie umie), albo nie pamiętam. Nie mówię o porażkach, a o przegranych. Prowadzę więcej ćwiczeń oddechowych i ze świadomością ciała…Wciąż się uczę.

Trzecie “olśnienie”

Porozumienie bez przemocy – pierwszy raz miałam z nim kontakt dzięki Weronice. W 2019 roku wspominała mi o tym, potem zaprosiła do nas Asię Nowicką (na spotkaniu z nią nie mogłam być, ale iskierka została odpalona). NVC zagościło w moim życiu. Powoli się uczyłam, podążałam za nim. Komunikat JA, otwartość w rozmowie o uczuciach i emocjach, budowanie prawdziwych relacji. O porozumieniu bez przemocy można napisać kilka książek, ale najważniejsze w nim (jak dla mnie) jest podążanie za sobą, poczucie bezpieczeństwa w relacji i prawda. Tak bardzo poczułam NVC (jednocześnie odrzucając system szkolny – ale tu nie o tym), że niebawem przeprowadzamy się do Białegostoku (do moich zawodników będę przyjeżdzać – nie martwcie się, AMS działa dalej), aby moje dzieci mogły wejść bezpiecznie w świat “szkoły”. Wiem, że nie uchronię swoich córek przed całym złem tego świata. Czasami wręcz czekam i obserwuję jak reagują na niepowodzenie, smutek, nazywam rzeczy po imieniu. Chcąc dla nich jak najlepiej, staję się lepszym człowiekiem, wciąż się uczę nowych rzeczy.

Czy to da się wszystko połączyć?

Niemal każdy trening daje mi szansę na wykorzystanie efektów 3 powyższych “olśnień”. Widząc i słysząć swoich zawodników, zawsze znajdę chwilę na rozmowę o ich potrzebach, o emocjach, o reakcjach. Widzę, jak bardzo tego potrzebują i kiedy po pogadance czuję ciarki – wiem, że robię dobrą robotę. O czym rozmawiamy? O stresie, o przegranej, o wygranej, o szacunku, o radości i o smutku, o relacjach…o wszystkim czego potrzebują moi zawodnicy. Od niemal roku startujemy w zawodach, co pozwala mi rozwinąć skrzydła nie tylko trenerskie, ale również te psychologiczne. Są pierwsze wygrane, przegrane, pierwszy stres i łzy. Mówię zawodnikom, aby zapamiętywali te momenty – to one nas budują.

Wciąż, jako trenerka siedzę na przeciwko mojej grupy, jednak powoli myślę o zmianie tej struktury w krąg. Czy jest to rewolucyjne – myślę, że tak!

Jedno jest pewne – dużo nauki i przeżyć przede mną!Jestem wdzięczna za te 2 minione lata…

Artykuł Rewolucja ma tatami? Sami zobaczcie! pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Wystarczy trochę miejsca, zwykła kostka do gry i znajomość technik judo. Najlepiej wykonywać je z uke, ale równie fajnie będzie w formie tandoku renshu. Pamiętajcie, że dom to nie dojo, a siostra, tata czy dziadek niekoniecznie muszą umieć dobrze zareagować  

Rzucamy kostką 4 razy, po czym wykonujemy daną kombinację. 

Udanej zabawy!

Artykuł JudoKostka – Gra na czas epidemii pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Oto moja relacja z pobytu w Dzień Dobry TVN – Kliknij TU 

A to nagranie, wprost ze studia Dzień Dobry TVN:

Artykuł Filip Hajzer pokonany! Judo w TVN! pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

W Polsce charakter Dnia Dziecka jest nieco inny. Również najważniejsze są maluchy, ale nie ma w nim znaczących podtekstów i symboli. Pamiętam, że nigdy nie mogłam się doczekać 1 czerwca. Po pierwsze oznaczało to zbliżające się wakacje, no i oczywiście prezenty z okazji Dnia Dziecka! Jako mama dwóch dziewczynek szukam im przemyślanych prezentów. Wiem, że to nie jest takie łatwe. Ostatnio stawiamy na książki i figurki zwierzaków. Ale sprawa książek to też temat rzeka, więc skupmy się na lekturach sportowych. W tym roku pomysł sam mi wpadł w ręce. Polski Związek Judo został patronem honorowym książki pt. “Na ringu”, w której opisane jest judo inne sporty trenowane na matach, planach i tytułowych ringach.

Sportowa seria książek dla dzieci

Okazało się, że to nie jedyna sportowa książka dla najmłodszych autorstwa Łukasza Olkowicza – dziennikarza Przeglądu Sportowego i taty 11-letniego Patryka! Seria składa się z 3 części: “Na ringu“, “Na boisku” i “Na śniegu“. Dziecko może wybrać swój sport na papierze, aby potem spróbować go “w realu”. Do tego ciekawe grafiki i mnóstwo bardzo ciekawych informacji dotyczących sportów takich jak: boks, szermierka, taekwondo, zapasy, piłka nożna, siatkówka, koszykówka, piłka ręczna, baseball, biegi narciarskie, narciarstwo alpejskie i snowboard, skoki narciarskie, łyżwiarstwo figurowe, hokej na lodzie no i oczywiście judo! Wydawnictwo Polarny Lis zadbało o najmłodszych. Każdy rozdział zawiera opis zasad dyscypliny, opis sprzętu, predyspozycji i treningu. Przeczytamy również o zawodach młodzieżowych oraz poznamy ciekawostki związane z danym sportem. Dodatkowo poznajemy “5 wspaniałych” czyli 5 zawodników o znaczących wynikach sportowych (wyjątkiem są piłkarze, których jest 10).

Mistrzowie

W sekcji judo spotkamy Pawła Nastulę, Beatę Maksymow, Waldemara Legienia, Rafała Kubackiego i Teddy’ego Rinner’a (o tym ostatnim możesz przeczytać TU KLIK). Nasz Mistrz Olimpijski z Atlanty tak mówi o książce:

Książka Łukasza Olkowicza Na ringu to świetna lektura dla dzieci szukających odpowiedniej dla siebie dyscypliny sportowej i dla ich rodziców. Autor niezwykle zajmująco opisuje pięć bardzo różnorodnych konkurencji: judo, zapasy, boks, szermierkę i taekwondo. Na ringu Olkowicza pokazuje, że rozwijające ogólną sprawność, koordynację i asertywność sporty walki mogą stać się pasją, a na pewno będą wspaniałym przygotowaniem do innych aktywności fizycznych. W książce znajdziemy też portrety mistrzów poszczególnych dyscyplin i zaskakujące ciekawostki o każdym z opisanych tu sportów walki.

Myślę, że jego rekomendacja przekona niezdecydowanych do zakupu tej pozycji.

Prezent na Dzień Dziecka

Jestem przekonana, że ta książka jest dobrym pomysłem na prezent dla aktywnych dzieciaków. Jeżeli w Twoim życiu sport jest obcy, to ta książka załatwi problem edukacji Twojej pociechy. Ułatwi wybór, przybliży dyscyplinę, a przyszły sportowiec dowie się wielu ciekawych faktów dotyczących poszczegółnych dyscyplin. W planach jest czwarta część serii, zgaduję, że opisze nam sporty wodne lub lekką atletykę.

Artykuł Pomysł na prezent dla aktywnego czytenika! pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.