W 2000 roku ja zdobyłam mistrzostwo Polski kadetek w kategorii do 48 kg, ona w 52 kg. Jesteśmy z jednego rocznika, więc spotkanie na tatami było nieuniknione. 1 raz (słownie: jeden raz) wygrałam z nią na zawodach (wg. JudoStat było to w 2001 roku). Zawsze to ona była górą, dopóki nie poszła do kategorii wyżej. Mobilizowała mnie do treningu, dzięki niej stawałam się lepsza. Ja zakończyłam trening jako trzykrotna mistrzyni Polski, ona jako 11 razy stawała na najwyższym stopniu podium (w różnych kategoriach wagowych). Kaśka 3 razy była na igrzyskach olimpijskich: Pekin 2008, Londyn 2012 i Rio de Janeiro 2016. Pomimo medali na mistrzostwach świata (brąz w 2014 roku) i Europy (srebro w 2012 roku), niestety, na IO jej nie poszło. To nie zmienia faktu, że można ją śmiało nazwać najlepszą, polską judoczką ostatnich lat.

Koniec i co dalej?

Kiedy ja kończyła trening wyczynowy było ciężko. Szybko poszłam w “trenerkę”, zaczęłam pracę przy judo, wyjechałam na Mazury. Ona plan B miała już od dawna, założyła z mężem Arturem UKS Judo Kraków już w 2012 roku. Karierę sportową zakończyła w 2017 roku, podczas mistrzosw Europy w Warszawie. Zdobyła tam 5 miejsce indywidualnie i zdobyła srebro w drużynie. O tych zawodach, z mojego – socialninjowego punktu widzenia – możesz przeczytac TU.

Wydawało mi się , że fajnym zakończeniem będzie wystartowanie i pożegnanie się na dużej imprezie, u nas w kraju. A głównym powodem zakończenia kariery sportowej była chęć powiększenia rodziny. Rzeczywistość jednak była inna – obciążenia treningowe w drodze do Rio sprawiły, iż miałam problemy zdrowotne, co niemożliwiało mi zajście w ciążę. W związku z tym, pomyślałam o powrocie na tatami i wznowieniu kariery sportowej. Jednak po paru miesiącach leczenia, plan się zweryfikował, zaszłam w ciążę – w dodatku bliźniaczą.  Tadek ze Staszkiem całkowicie wybili mi z powrót z głowy ;););) Logistyka treningów, zawodów, zgrupowań z trójką dzieci byłaby nie do ogarnięcia.

JudoMama pełną gębą.

Kiedy urodziłam Oliwkę (w niecałe 14 miesięcy po Zosi), wiedziałam, że będzie cieżko. I było! Dlatego podziwiam każdą mamę (i tatę), która ma dzieci rok po roku, bliźniaki czy większą ilość dzieci. Kiedy Bronek (pierwszy syn Kasi) miał 5 lat, urodziły się bliźniaki.

Początki nie były łatwe. Ale teraz jest już całkiem dobrze. Dzień mamy bardzo intensywny. Chłopaki są dość różni, jeden zasypia drugi się budzi. Jednemu idą zęby, drugi zaczyna raczkować. Jeden uwielbia kaszkę, a drugi za nią nie przepada. Do tego wszystkiego jest jeszcze nasz kochany 5 letni Bronuś, który chodzi do przedszkola i zaczął zajęcia dodatkowe, na które popołudniami go zawożę (oczywiście razem z maluchami )

Logistyka, pomoc rodziny, plan – życie jak podczas treningu wyczynowego. Teraz walka przeniosła się z tatami do domu ;). Kasia chętnie wróci na matę, w roli trenera, jednak maluchy muszą nieco urosnąć. Teraz tak podsumowuje swoja przygodę z “łagodną drogą”:

Judo nauczyło wytrwałości i zorganizowania, które teraz bardzo mi się przydaje Przeżyłam kilka niesamowitych chwil, zwiedziłam kawał świata.

Poznałam paru fajnych, wartościowych ludzi. Kiedyś przez myśl mi nie przyszło, że poznam osobiście człowieka, którego podziwiałam w telewizji jak wygrywał Igrzyska Olimpijskie, mowa oczywiście o Pawle Nastuli. A tu Mistrz pomagał w moich przygotowaniach do Rio i prowadził mnie w kończących moją karierę sportową Mistrzostwach Europy.

A najważniejsze… poznałam męża i mam cudowną DUŻĄ rodzinę. ()

Oczywiście, jak to w życiu bywa, kilka ciężkich chwil też się trafiło… ale jakbym znowu miała 10 lat i mogła jeszcze raz podjąć decyzję o losach swojego życia, to wybrałabym tak samo!

Cieszę się, że Kasia znalazła chwilę, aby opowiedzieć mi o swoim życiu “powyczynowym”. Dziękuję. A teraz wracam do moich dwóch córeczek.

Artykuł Co słychać u Kasi Kłys – potrójnej JudoMamy? pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Każdy ma swoich idoli. Sportowcy, muzycy, święci czy postacie zmieniające dzieje ludzkości – imponują nam, chcemy być tacy jak oni, cenimy ich osiągnięcia. Chciałabym wypromować sylwetki polskich judoków. Widzimy ich na tatami, raz wygrywają, raz nie. Jednak, aby tam dojść, bardzo ciężko trenują, przelewają pot, krew i łzy. Stąd pomysł na konkurs plastyczny. Zadanie jest i łatwe i trudne.

Regulamin konkursy

1. Tym razem konkurs kieruję do najmłodszych. Zadaniem jest namalowanie, narysowanie (technika dowolna) podobizny judowego idola.
2. Judoka lub judoczka MUSI być w kadrze polskiej na najbliższe Mistrzostwa Europy w Tel Avivie.
3. 
4. Zdjęcie pracy/dzieła/rysunku/obrazu wysyłacie na maila gosiaskiera@gmail.com najpóźniej do 22 kwietnia.
5. Opis pracy powinien być według tego schematu: tytuł, imię i nazwisko autora pracy, wiek autora, miasto zamieszkania, ewentualnie klub ,w którym trenuje autor pracy.
6. Jury – ja i moje córeczki – wybieramy najlepsza podobiznę, a wyniki ogłaszam na moim fanpage’u 25 kwietnia o godz.: 18:00.
7. Do zwycięzcy odezwę się bezpośrednio za pośrednictwem maila.

Każdy, kto prześle pracę na maila równocześnie godzi się na udostępnienie pracy na moim blogu, fanpage i Instagramie.

Nagrody

Do wygrania jest judoga dla dzieci. Opis sprzętu ze strony sponsora nagrody – Sklepu IMSSport.

Strój dla dzieci i młodzieży do Judo, Ju-Jitsu, Aikido. Kimono białe przeznaczone głównie dla początkujących i średnio zaawansowanych adeptów sportów szarpanych.

Idealna do treningu i na zawody. Judoga o gramaturze 350 g/m². Plecionka wykonana z wysokiej jakości bawełny w połączeniu z włóknami poliestru daje podwyższoną wytrzymałość materiału, oraz odpowiednie właściwości odprowadzania wilgoci na zewnątrz. Zastosowana mieszanka bawełny i poliestru sprawia, że judoga jest bardziej wytrzymała na szarpania, lżejsza i łatwiejsza w noszeniu i wygodniejsza w praniu.

Dostępne rozmiary: 100 cm, 110 cm, 120 cm, 130 cm, 140 cm, 150 cm, 160 cm, 170 cm.

Powodzenia życzy Judomama!

Artykuł Konkurs plastyczny – podobizna idola judo pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Mistrzostwa Europy odbywają się co roku, a ostatni raz gościły w Polsce 17 lat temu. Rok temu Polacy zdobyli 1 brązowy medal w turnieju indywidualnym (Piotr Kuczera w kategorii -90 kg). W turnieju drużynowym Polacy zajęli 3 miejsce, a panie zdobyły złoto! Dlatego nasze oczekiwania nie były bezpodstawne. Wszyscy liczyli na dobry start drużynowy Polek, i 1-2 medalach w turnieju indywidualnym.

Social ninja

Jako osoba, która założyła, prowadzi i dba o fanpage Polskiego Związku Judo (od 6 lat!), czułam powinność dobrej promocji wydarzenia w internecie. Rozpoczęłam od przygotowania prezentacji, wydarzenia, konkursu plastycznego dla najmłodszych oraz broszury informacyjnej dot. zawodów i ogólnych zasad judo. Na koniec zrobiłam grafiki prezentujące naszych reprezentantów. To był strzał w 10! “Klikalność” na facebook’u pobiła kolejny rekord! Naszych judoków i judoczki możecie zobaczyć tu: Nasza reprezentacja. 

3,2,1…

Wielki dzień, pierwszy zawodów, nadszedł wielkimi krokami. Poziom mojego stresu bił wszelkie rekordy. Sama nie wiem czym się bardziej denerwowałam. Weryfikacją swojej pracy? Pokazaniem się na fanpage w trakcie relacji z zawodów? A może spotkaniem po latach z większością moich znajomych z tatami? Ogólne z judo spałam, jadłam, pracowałam…Wszystko kręciło się wokół tego wydarzenia. Możesz pomyśleć, że mam coś z głową…Mam, bo przez ostatnie 2 lata rodziłam, zmieniałam pieluchy, karmiłam, kąpałam…Nie narzekam, ale przez te 4 dni moje życie diametralnie się zmieniło.

Hajime.

Po wejściu na Torwar, zobaczeniu hali zawodów, wiedziałam, że będzie dobrze. Rozpoczęłam od krótkiej zapowiedzi na Facebook’u i Instagramie. I po pierwszym “hajime” już nie pamiętam co się działo…Biegałam, nagrywałam, robiłam zdjęcia, wrzucałam, biegałam, rozmawiałam, biegałam…Czułam się jak ryba w wodzie. Nawet pokazanie się odbiorcom nie było specjalnie trudne. Starannie się do tego przygotowałam, więc stres minął. Miałam ze sobą powerbank, który ratował mi życie kilka razy dziennie. Dodatkowo kamerkę YICam, no i oczywiście komórkę i laptopa – łączników z siecią. Na marginesie – Instastory rządzi – wrzucałam tam po chwilę filmik, zdjęcie, komentarz. Każdy kto chciał – był na bieżąco z wydarzeniami z Torwaru. A hashtag #judowarsaw2017, zapamiętam na długo.

Pokonanie samego siebie.

Największy problem miałam z rozmową z mistrzami Olimpijskimi. Chciałam ich prosić o powiedzenie paru zdań po polsku. Moi goście pochodzili z Kosowa, Izreaela, Francji i Czech. Ani me, ani be po polsku Powiedzenie “Zapraszam Was na Mistrzostwa Europy do Warszawy” nie było wcale takie proste. Ale wszyscy sobie super poradzili. Nagrania i zdjęcia możecie znaleźć tu: Galeria zdjęć i filmów. Po rozmowie z gwiazdami, miałam tętno na poziomie milion, ale czułam wielką satysfakcję! Pokonałam samą siebie.

Wyniki

Po 4 dniach rywalizacji, reprezentacja Polski mogła się poszczycić dwoma 5 miejscami (Kasia Kłys i Maciek Sarnacki) oraz srebrnym medalem z zawodów drużynowych pań. Co do wyników – są mądrzejsi ode mnie – niech oni się wypowiadają. Walki (pomimo, że siedziałam w pierwszym rzędzie fotografów) oglądałam wieczorem w pokoju. Nie widziałam ich z perspektywy widza, a jedynie social ninji, która ma je opisać i przekazać dalej. Oprócz walk na Torwarze widzieliśmy trening ukemi (padów) dla dzieci z warszawskich szkół, pokaz judo judoków z Łap (pozdrawiam!), trening z Mistrzem Pawłem Nastulą oraz koncert Norbiego. Nie wspominając o ceremonii otwarcia z wieloma politykami, ważnymi ludźmi i przemówieniami.

To jest już koniec.

Zawody mignęły mi jak z bicza strzelił. Serio – 4 dni zlały mi się w 1. Pomimo tego, że nie musiałam gotować, ścielić łóżka, prać – wróciłam na maksa zmęczona, ale pozytywnie naładowana. W końcu -wzięłam udział w Mistrzostwach Europy w judo, który nie był mi dany w trakcie trenowania wyczynowo.

PS.:

Chciałam podziękować wszystkim, którzy pomogli, chcieli współpracować i mobilizowali mnie do pracy. Dzięki dla polskiej kadry, która sprawnie odpowiedziała na pytania do grafik i równie sprawnie współpracowała – promowanie was jest dla mnie zaszczytem! Zdobywajcie medale, wygrywajcie zawody – będzie jeszcze lepiej – obiecuję. Ale w szczególności DZIĘ-KU-JĘ mężowi, który przez 4 dni dzielnie walczył na innej macie. Dwie córeczki dały w kość, ale on się nie poddał! Brawo. Teraz wiem, że mogę częściej wyjeżdżać (hehehe).

Artykuł Moje Mistrzostwa pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Historia Mistrza

Teddy Riner urodził się 7 kwietnia 1989 roku w Gwadelupie (w Pointe-a-Pitre). Jak twierdzi, odwiedza rodzinne strony co najmniej raz w roku. Sportem zaraził go ojciec. To on zaprowadził syna na pierwsze zajęcia judo. Początkowo Teddy trenował również piłkę nożną, gdzie pomimo pozycji obrońcy, wygrywał tytuły „króla strzelców”.

Pierwszym jego klubem był Paris Judo, gdzie trenował pod okiem Serge Dyot. Podczas jednego  treningu trener ofiarował własny czarny pas swojemu młodemu zawodnikowi, który zapomniał swojego obi. “Nosiłem go później w czasie walki”-  wspomina Teddy. “Przyniósł mi szczęście. Uważałem, że mi pasuje bardziej niż jemu. Od tego czasu nigdy go nie oddałem. Noszę go na wszystkie moje zawody. To mój szczęśliwy pas”. Obecnie Riner jest posiadaczem 5 DAN. W przeciągu dotychczasowej kariery Francuz trenował w 4 klubach: ww Paris Judo, Judo Club Bolivar, Lagardère Paris Racing  i Levallois Sporting Club. Jego trenerami byli: Alain Perriot, Dominique Paolotzi, Serge Dyot. Obecnie trenuje pod okiem Christian’a Chaumont’a w klubie oraz Franck’a Chambily’ego w kadrze narodowej.

Łagodna droga do medalu olimpijskiego

Pierwsze sukcesy na tatami zdobywał w 2005 roku, kiedy został mistrzem Francji (w kategorii kadet i junior). Jako 17-latek zdobył tytuł mistrza Europy juniorów oraz juniorskiego mistrza świata. A rok później staje na najwyższym stopniu podium w mistrzach Europy seniorów w Belgradzie (jako junior!). Również w 2007 roku wygrał mistrzostwa świata w Rio i stał się najmłodszym mistrzem globu w historii. Podczas debiutu na  Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie zdobywa brąz, by 4 lata później zostać mistrzem olimpijskim. W Londynie, w pierwszej rundzie spotkał się z Januszem Wojnarowiczem, W 2014 roku, pomimo niepełnej rehabilitacji po operacji barku, wygrał kolejne mistrzostwa Europy (w Montpellier) oraz świata (w Czelabińsku). Tym samym ponownie zapisał się w historii światowego judo, wyrównując rekord siedmiu tytułów mistrzowskich. Do tego czasu takim wyczynem mogła się szczycić jedynie Japonka – Ryoko Tani. Dojście do finału wygrywając 4 walki zajęło mu całe…3’28”. Do worka medali dorzucił skromne ZŁOTO z Igrzysk Olimpijskich z Rio de Janeiro!

Zdjęcie ze strony www.ijf.org

„Nieważne, ile razy upadniesz…”

Od początku przygody z judo Teddy ma swoich idoli i wzory do naśladowania. Są to Japończyk Kosei Inoue (mistrz olimpijski z Sydney, trzykrotny mistrz świata) oraz Francuzi: Darcel Yandzi (mistrz Europy z 1993 roku) i David Douillet (dwukrotny mistrz olimpijski: z Atlanty i Sydney; czterokrotny mistrz globu), Jak niemal każdy zawodnik judo, Riner miał znaczące porażki na tatami. Pierwsza z nich miała miejsce podczas debiutu na IO w Pekinie. Jego rywalem był Uzbekistańczyk – Abdullo Tangriev, który ostatecznie został wicemistrzem olimpijskim. Drugą przegraną walką Rinera jest pojedynek z Daiki Kamikawa, podczas mistrzostw świata w 2010  roku w Tokio. Gdyby ta walka odbywała się dziś, Francuz wygrałby w podstawowym czasie pojedynku. Jego konkurent zdobył karę shido, która obecnie decyduje o końcowym wyniku. W 2010 roku, na japońskiej macie doszło do dogrywki zakończonej wynikiem 0:0, więc decydujący głos mieli sędziowie (3 arbitrów wskazywało wygranego chorągiewkami). Walkę wygrał gospodarz zawodów, który został wyróżniony przed 2 sędziów. Teddy Riner nie mógł pogodzić się z tym wynikiem. Rewanż nastąpił rok później w Paryżu, gdzie Francuz znacząco pokonał Japończyka w finale Grand Slamu. Walka zajęła niecałe 1,5 minuty. Od tamtej pory każdy jego pojedynek kończy się jego wygraną. Na koncie Rinera jest już blisko 100 zwycięstw z rzędu. Judoka wyznaje na macie ważną zasadę; „Nigdy nie lekceważ przeciwnika, nawet tego przeciętnego”.

Gigant (nie tylko na tatami)

Niekwestionowany mistrz judo obdarzony jest nietypowymi cechami genetycznymi. „W szkole byłem o głowę wyższy od innych” – stwierdza Riner, Przy wzroście 2, 03 m, waży ok. 132 kg. Między zawodami wskazówka wagi wędruje do 136 kg. Jednak rekord wagi pobił w roku 2011, kiedy ważył 160 kg.

Francuz potrafi w pełni wykorzystać swoją postawę, również poza matą. Od lipca 2012 roku jest oficjalnym ojcem chrzestnym Instytutu Imagine – ośrodka zajmującego się chorobami genetycznych. Jest to pierwszy europejski ośrodek badań, opieki i edukacji na temat tych rzadkich schorzeń. judoka prócz wsparcia finansowego, przekazuje blisko 850  pracownikom ducha walka, pokorę, szacunek i ofiarność – cechy wyniesione z dojo. Dzięki jego zaangażowaniu, świadomość społeczna dotycząca osób chorych na podłożu genetycznym znacznie wzrosła.

Akcja!

Rinera możemy zobaczyć również na dużym ekranie w filmie pt.: “W cieniu Teddy’ego Riner’a”. Jest to dokument poświęcony przygotowaniom Francuza do Igrzysk Olimpijskich w Rio.

Dzięki profesjonalizmowi, wybitnym wynikom oraz swojej reputacji, Teddy Riner pozyskał wielu renomowanych partnerów. Są to np. Adidas, Banque des Antilles Françaises (Bank Antyle Francuskie) czy Powerade. Dodatkowo wizerunek judoki widnieje na ciastkach firmy PITCH. Oprócz akcji charytatywnych i biznesowych Teddy działa również na innych polach. Francuz zaangażowany jest również w sprawy wszystkich zawodników judo – jest przewodniczącym Komisji Zawodniczej przy IJF.

Jego osobowość to marka sama w sobie. Riner zna potęgę social media i Internetu. Teddy posiada powyżej 900 000 lubiący na Facebook’u , niemal 530 000 obserwujących na Twitter’ze, oraz 225 000 followersów na Instagramie. Obserwować tam możemy nagrania sesji fotograficznej z niedźwiedziem czy zdjęcia z gwiazdami, nie tylko, sportu.

Ciąg dalszy nastąpi

Niestety, nie zobaczymy Francuza w Warszawie podczas Mistrzostw Europy (20-23.04.2017). Nie ma go wśród zgłoszonych reprezentantów Francji (możesz zobaczyć ich TU (klik). Póki co, możemy być świadkami tworzenia legendy judo, która na długo pozostanie niedoścignionym wzorem do naśladowania.

Artykuł Wielki nieobecny Mistrzostw Europy w Warszawie. pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

W związku ze zbliżającymi się Mistrzostwami Europy, PZJudo ogłosił konkurs plastyczny. To dla młodych judoków i judoczek nie lada gratka. Można w nim wygrać wejściówkę na zawody (Torwar w dniach 20-23 kwietnia).

Co trzeba zrobić?

Regulamin

1. Konkurs skierowany jest do dzieci (3 grupy wiekowe: do 6 lat; 7-12 lat; 12-16 lat).
2. Zadaniem jest stworzenie pracy plastycznej związanej z judo pt.: „Moje Mistrzostwa” (np.: trening, zawodnik, walka, emocje). Na pracach mile widziane jest logo zawodów.
3. Prace nadsyłam do 7 kwietnia 2017 na adres PZJudo Al. Jerozolimskie 83/15, 02-001 Warszawa
4. Pracę należy podpisać: imię, nazwisko, wiek autora + dane kontaktowe adres, ew. telefon.
5. Do wygrania są gadżety związane z Mistrzostwami Europy oraz WEJŚCIÓWKI NA ZAWODY!

Do dzieła!

Artykuł KONKURS KONKURS KONKURS pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.