Początek

Trener Katsuhiko Kashiwazaki, urodził się 16.09.1951 r. w Kuji, Iwate. Jego tata miał 2 dan w judo, więc i on rozpoczął trening wieku 10 lat. Na pytanie o inne sporty w jego życiu odpowiedział:

Normalnie Europejczycy, kiedy są dziećmi, trenują wiele sportów: piłkę nożną, koszykówkę, judo itp. Ale w Japonii, dzieci trenują tylko jeden sport. Dziesięciobój lekkoatletyczny uznawany jest za króla sportów, ale nie w Japonii. Tam nikt tak nie myśli. Trenując 10 dyscyplin w każdej jesteśmy średni, ale ogólnie bardzo mocni w całości. Dla Japończyków bycie średnim w wielu rzeczach jest nic nie warte.

Niestety, początki treningu judo nie należały do najłatwiejszych. Kashiwazaki był najmniejszy na tatami, a przez pierwsze 2 lata nie wygrał ani jednej walki:

Naprawdę, myślę że byłem całkiem głupim dzieckiem. Prze dwa lata nie mogłem wygrać zawodów.  Jak zacząłem trenować judo to mój trener nauczył mnie najważniejszej rzeczy, ukemi (padów). Kiedy przyszły zawody, ktoś mnie atakował to ja skakałem i robiłem dobry pad. Wstawałem i byłem szczęśliwy, że zrobiłem dobry pad, ale mój sensei się nie uśmiechał. Miałem tylko 10 lat i nie rozumiałem…

Judo czy nauka? To i to!

Jego rodzice, oboje nauczyciele chcieli, aby syn postawił na naukę. Jednak Katsuhiko był bardzo uparty i konsekwentny. Nauczyciele nie byli dla niego łaskawi – uważali go za słabego ucznia. Dodatkowo on zamiast uczyć się planował każdą walkę w zbliżających się zawodach. Jednak jego trener, widział jak połączyć sport z nauką:

W naszym dojo była zasada: jeśli trenujesz godzinę to później musisz się uczyć przez godzinę, jeśli trenujesz dwie godziny to uczysz się później przez dwie. Kiedy uczyłem się czegoś zawsze siadałem koło senpaia (starszego kolegi), który był mądrzejszy. Tak się uczyłem.

Dyplom dla zwycięzcy

Młody Katsuhiko tak bardzo chciał ćwiczyć judo, że posunął się do bardzo ciekawej rzeczy. Otóż przed zawodami wypisywał dyplomy zwycięzcy z własnym nazwiskiem.

Na przykład siedziałem na lekcjach matematyki  i rozpisywałem zawody na kartce. Rozpisywałem każdy atak, np atakowałem na seoi nage, ale przeciwnik się bronił, nie działało. Później w drugiej akcji znowu atakowałem seoi nage, znowu nie działało. W trzeciej akcji markowałem seoi nage i robiłem rzut w przeciwną stronę. Zdobywałem kokę i przechodziłem do trzymania. Wszystko było na papierze. Ale na końcu zawsze wygrywałem, zawsze zdobywałem złoty medal.

Jak osiąga się sukces?

Wizualizacja sukcesu (nie tylko na tatami) przyniosła Japończykowi wiele korzyści. W wieku 17 lat złamał łokieć (4 razy!), co uniemożliwiło mu wykonywanie jego ulubionej techniki – seoi nage. Do tej pory ma ograniczony ruch w stawie łokciowym. Jak sam mówi – gdyby nie kontuzja nigdy nie zostałby mistrzem. Przez 2 lata nie mógł w 100% oddać się treningowi. Doskonalił za to jeden ruch i to doprowadziło go do perfekcji. Jego ulubioną techniką została tomoe nage i inne techniki sutemi waza.

Tak, to prawda straciłem swoja najlepszą technikę seoi nage. Jednak myślałem, że naprawdę kocham judo, więc chcę je kontynuować. Dlatego potrzebowałem nowych technik. Jestem szczęśliwym człowiekiem i zawsze myślałem o dobrej drodze.

I pomimo niskiej wagi (w liceum ważył ok 50 kg), nie poddawał się. Kiedy dostał się na Uniwersytet Tokijski, był najsłabszym zawodnikiem w najmocniejszej grupie judoków w kraju. Aby zwrócić uwagę trenera, wygrywał każdy poranny bieg (codzienny rozruch). Dzięki uporowi, po trzech i pół roku studiów, stał się wiodącym zawodnikiem. Na pytanie jak to mu się udało, odpowiada:

Jestem głupi dlatego, że zawsze miałem pewność siebie. Może czasami za dużo. Zawsze wierzę w siebie, nigdy nie myślę o porażce, zawsze myślę, że mogę wygrać. To wszystko.

Wizualizacja i plan

Pomimo niskiej wagi (ważył ok 65 kg), startował w zawodach miedzy uniwersytetami w kategorii open. Był już wtedy kadrowiczem, jednak po studiach postanowił wrócić do swojej rodzimej miejscowości by pomóc rodzicom. Został nauczycielem wychowania fizycznego, uczył judo i innych sportów. Samodzielnie przygotowywał się do zawodów, a jego uke byli jego podopieczni, którym daleko było do zaawansowanych kadrowiczów. Dlatego przez 7 lat „walczył z cieniem” imitował ruchy rzutów, nie walcząc przy tym z żadnym przeciwnikiem. Wyobrażał sobie różnych rywali – niskich, wysokich, walczących na różne strony i tak doskonalił swoje judo. W tym czasie został wicemistrzem świata ( 1975 rok w Wiedniu). Był powołany na Igrzyska Olimpijskie w Moskwie (1980 rok), jednak bojkot zawodów uniemożliwił mu start. Udowodnił swoją moc w 1981 roku, kiedy został mistrzem świata (w Maaestricht). Jego sekretem na sukces był plan walki – uważał, że nie jest utalentowany, więc musi mieć wszystko zaplanowane i przygotowane wcześniej. Duże problemy z kręgosłupem doprowadziły go do przymusowego odpoczynku. Nie mógł ćwiczyć, a co więcej, wstać z łózka. To był sygnał do zakończenia kariery sportowej, podczas której był wielokrotnym mistrzem Japonii.

To była kontuzja kręgów szyjnych i nikt do końca nie wiedział co mi jest. Miałem przemieszczone kręgi, które uciskały na rdzeń kręgowy. Nie miałem przez to czucia w połowie ciała, nie mogłem mówić, spędziłem w szpitalu trzy miesiące nie mogąc się ruszać. Ale po 3 miesiącach mogłem wstać i zacząć judo. Oczywiście lekarze i mój trener powiedzieli, że to koniec. „Masz złoty i srebrny medal z mistrzostw świata, może wystarczy?.” Miałem też ponad 30 lat, całkiem dużo jak na profesjonalnego sportowca. Chodziło mi  jednak o to, żeby zachować pewność siebie. Nie dla judo, ale dla życia. To jest całkiem ważne. Stwierdziłem, że mogę walczyć, ale po raz ostatni. Zaprosiłem wszystkich swoich przyjaciół, rodzinę i powiedziałem, że będę mistrzem jeszcze raz. Przyjdźcie zobaczyć moją ostatnią walkę. Przyszli, a ja wygrałem Jigoro Kano Cup i skończyłem karierę.

Pewność siebie przede wszystkim!

Do każdego turnieju podchodził w 100% pewny wygranej. Kiedy miał jakiekolwiek wątpliwości wolał nie startować w ogóle. Po kilkumiesięcznej podróży i odpoczynku, dostał propozycję od pana Matsumae objęcia posady trenera głównego i wykładowcy na uniwersytecie w Katsurze. Szybko przekonał do siebie zawodników judo i stworzył (od zera) najmocniejszą grupę studentów.  Na pytanie „Jak to zrobił?” odpowiada:

Najważniejszą rzeczą, kiedy uczysz innych, jest żeby dać im pewność siebie. To jest bardzo ważne. Na początku wybierałem słabe uniwersytety, z którymi rywalizowaliśmy. Moi studenci mieli tylko 18 lat musiałem zbudować im pewność siebie, wiec stopniowałem uniwersytety, z którymi się mierzyliśmy. Zawsze wygrywaliśmy, a jak przychodziła porażka, to mówiłem, że dzisiaj może nie byli w najlepszej formie. Zawsze im dawałem pewność siebie. I byli szczęśliwi. Zawsze im powtarzałem, że są młodzi i w tym momencie nie są jeszcze mistrzami, ale mogą trenować ciężko jak mistrzowie.

Marzenie każdego – dojo w domu

Katsuhiko Kashiwazaki  był również trenerem kadry olimpijskiej Japonii na igrzyska w Barcelonie (1992 rok) oraz prowadził kadry Kanady Wielkiej Brytanii czy Niemiec. Obecnie jest na emeryturze, podróżuje po świecie prowadząc seminaria, uczy judo wnuków.

Zrobiłem małe dojo tylko dla siebie, wielkości jednego pola walki – 8×8. Kocham judo i lubię zapach maty, więc mam ją w domu. Jak jestem wolny, jem śniadanie i idę do dojo. Studiuję udo, oglądam walki i jestem bardzo szczęśliwy. Popołudniami 2-3 razy w tygodniu uczę judo na uniwersytetach i to różnych kampanii. Moim hobby jest również bieganie maratonów i chodzenie po górach.

Na pytanie o walki z Polakami, uśmiechnął się i odpowiedział:

Pawłowski, pamiętam jego imię i technikę soei nage. Nie był za wysoki i jego twarz była zawsze zła niczym twarz starego człowieka. Tak czułem oczywiście, kiedy bylem zawodnikiem. Zapomniałem ile razy z nim walczyłem, ale kilka na pewno. Oczywiście zawsze wygrywałem przez ippon (śmiech)…. ale pamiętam on był bardzo silny, dobry judoka!

Podczas krótkiego pobytu w Polsce, Japończyk odwiedził Kraków, Auschwitz i Wieliczkę. Dodał również, że gdyby miał czas to chętnie zwiedziłby polskie góry. Każdego roku wspinam się na górę Fuji. Polubił również polskie, kiszone ogórki.

W trakcie wywiadu towarzyszył mi Antek Maciołowski, któremu bardzo dziękuję za pomoc! Tekst powstał na zlecenie Polskiego Związku Judo.

Artykuł Wiara (w siebie) czyni cuda pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

“Uważam, że nie może być tak, że czym więcej pomocy, tym więcej potrzebujących. Chcemy pomagać tak, aby ludzie sami radzili sobie w życiu. Nie chcemy biedy. Nie chcemy rekordów. Chcemy prawdziwej miłości wzajemnej. Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego!” – utożsamiam się ze słowami księdza Jacka WIOSNY Stryczka. To on rozpoczął w 2000 roku, w Krakowie, Szlachetną Paczkę. Dajmy potrzebującym wędkę, nie rybę!

Podobają mi się zasady wyboru potrzebujących rodzin:

1. Nie pomagamy biedzie roszczeniowej. Nie pomagamy tylko dlatego, że ktoś krzyczy.
2. Pomagamy mądrze. Mądra pomoc to taka, dzięki której ludzie sami radzą sobie w życiu. Głupia prowadzi do tego, że ludziom się nie chce.
3. Nie może być tak, że im więcej pomocy, tym więcej potrzebujących. Chcemy, aby wszyscy sobie radzili w życiu.
4. Mentalność wędkarza. Mówi się, że nie ryba, ale wędka. Ale jeśli ktoś nie ma mentalności wędkarza, to sprzeda wędkę i kupi ryby. Jeśli ktoś ma mentalność wędkarza, to weźmie kij i złowi rybę. Zawsze sobie poradzi w życiu.
5. Wszystkie projekty SZLACHETNEJ PACZKI oparte są na pracy na mentalności. To jest zmiana trwała. Chcemy, aby ludzie sami radzili sobie w życiu.
6. Chcemy Polaków uczyć jak zarabiać więcej. Jeśli wszyscy będą dobrze zarabiali, nie będzie biedy. To jest nasz ideał.
7. Lubię ludzi. Nie mówimy o tym, co czujemy. Wydobywamy z ludzi to, co mają w sobie najpiękniejszego. Naszą misją jest służyć ludziom w ich rozwoju: ubogim, wolontariuszom i darczyńcom.

Szlachetnie = normalnie

Pamiętam, że bałam się czy podołamy. Pomoc – super sprawa, ale potrzeby wybranej rodziny były spore. Nie mogliśmy ich zawieźć. Przygotowaliśmy z mężem specjalne pudła, które wystawiliśmy w trakcie naszych treningów (ja – wiadomo – judo, Łukasz – piłka nożna). Podzieliliśmy potrzeby wśród naszych Młodych, ełckich, Sportowców. I zaczął dziać się cud. Pudła zapełniały się momentalnie. Po każdym treningu dary wysypywały się. Byliśmy  w szoku, a ciarki które wtedy miałam są nie do opisania. Nasze obawy zniknęły, zaczęliśmy pakować dary dla potrzebującej rodziny.

W tym roku też Wam pomożemy!

W tym roku nie zastanawiałam się długo. Wybór rodziny trwał 15 minut, od razu zaczęliśmy działać. Musimy się spiąć, pomóc, zrobić to jak najlepiej! Ponownie mamy pudła, ponownie podzieliliśmy potrzeby pomiędzy naszymi grupami, ponownie liczymy na naszych Sportowców. Jednego jesteśmy pewni – pomoc jest fajna!

Jeżeli masz ochotę do nas dołączyć – zapraszamy! Pisz wiadomość tu: AMS Ełk

Artykuł Jestem w Szlachetnej Paczce! pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Mistrzostwa Europy odbywają się co roku, a ostatni raz gościły w Polsce 17 lat temu. Rok temu Polacy zdobyli 1 brązowy medal w turnieju indywidualnym (Piotr Kuczera w kategorii -90 kg). W turnieju drużynowym Polacy zajęli 3 miejsce, a panie zdobyły złoto! Dlatego nasze oczekiwania nie były bezpodstawne. Wszyscy liczyli na dobry start drużynowy Polek, i 1-2 medalach w turnieju indywidualnym.

Social ninja

Jako osoba, która założyła, prowadzi i dba o fanpage Polskiego Związku Judo (od 6 lat!), czułam powinność dobrej promocji wydarzenia w internecie. Rozpoczęłam od przygotowania prezentacji, wydarzenia, konkursu plastycznego dla najmłodszych oraz broszury informacyjnej dot. zawodów i ogólnych zasad judo. Na koniec zrobiłam grafiki prezentujące naszych reprezentantów. To był strzał w 10! “Klikalność” na facebook’u pobiła kolejny rekord! Naszych judoków i judoczki możecie zobaczyć tu: Nasza reprezentacja. 

3,2,1…

Wielki dzień, pierwszy zawodów, nadszedł wielkimi krokami. Poziom mojego stresu bił wszelkie rekordy. Sama nie wiem czym się bardziej denerwowałam. Weryfikacją swojej pracy? Pokazaniem się na fanpage w trakcie relacji z zawodów? A może spotkaniem po latach z większością moich znajomych z tatami? Ogólne z judo spałam, jadłam, pracowałam…Wszystko kręciło się wokół tego wydarzenia. Możesz pomyśleć, że mam coś z głową…Mam, bo przez ostatnie 2 lata rodziłam, zmieniałam pieluchy, karmiłam, kąpałam…Nie narzekam, ale przez te 4 dni moje życie diametralnie się zmieniło.

Hajime.

Po wejściu na Torwar, zobaczeniu hali zawodów, wiedziałam, że będzie dobrze. Rozpoczęłam od krótkiej zapowiedzi na Facebook’u i Instagramie. I po pierwszym “hajime” już nie pamiętam co się działo…Biegałam, nagrywałam, robiłam zdjęcia, wrzucałam, biegałam, rozmawiałam, biegałam…Czułam się jak ryba w wodzie. Nawet pokazanie się odbiorcom nie było specjalnie trudne. Starannie się do tego przygotowałam, więc stres minął. Miałam ze sobą powerbank, który ratował mi życie kilka razy dziennie. Dodatkowo kamerkę YICam, no i oczywiście komórkę i laptopa – łączników z siecią. Na marginesie – Instastory rządzi – wrzucałam tam po chwilę filmik, zdjęcie, komentarz. Każdy kto chciał – był na bieżąco z wydarzeniami z Torwaru. A hashtag #judowarsaw2017, zapamiętam na długo.

Pokonanie samego siebie.

Największy problem miałam z rozmową z mistrzami Olimpijskimi. Chciałam ich prosić o powiedzenie paru zdań po polsku. Moi goście pochodzili z Kosowa, Izreaela, Francji i Czech. Ani me, ani be po polsku Powiedzenie “Zapraszam Was na Mistrzostwa Europy do Warszawy” nie było wcale takie proste. Ale wszyscy sobie super poradzili. Nagrania i zdjęcia możecie znaleźć tu: Galeria zdjęć i filmów. Po rozmowie z gwiazdami, miałam tętno na poziomie milion, ale czułam wielką satysfakcję! Pokonałam samą siebie.

Wyniki

Po 4 dniach rywalizacji, reprezentacja Polski mogła się poszczycić dwoma 5 miejscami (Kasia Kłys i Maciek Sarnacki) oraz srebrnym medalem z zawodów drużynowych pań. Co do wyników – są mądrzejsi ode mnie – niech oni się wypowiadają. Walki (pomimo, że siedziałam w pierwszym rzędzie fotografów) oglądałam wieczorem w pokoju. Nie widziałam ich z perspektywy widza, a jedynie social ninji, która ma je opisać i przekazać dalej. Oprócz walk na Torwarze widzieliśmy trening ukemi (padów) dla dzieci z warszawskich szkół, pokaz judo judoków z Łap (pozdrawiam!), trening z Mistrzem Pawłem Nastulą oraz koncert Norbiego. Nie wspominając o ceremonii otwarcia z wieloma politykami, ważnymi ludźmi i przemówieniami.

To jest już koniec.

Zawody mignęły mi jak z bicza strzelił. Serio – 4 dni zlały mi się w 1. Pomimo tego, że nie musiałam gotować, ścielić łóżka, prać – wróciłam na maksa zmęczona, ale pozytywnie naładowana. W końcu -wzięłam udział w Mistrzostwach Europy w judo, który nie był mi dany w trakcie trenowania wyczynowo.

PS.:

Chciałam podziękować wszystkim, którzy pomogli, chcieli współpracować i mobilizowali mnie do pracy. Dzięki dla polskiej kadry, która sprawnie odpowiedziała na pytania do grafik i równie sprawnie współpracowała – promowanie was jest dla mnie zaszczytem! Zdobywajcie medale, wygrywajcie zawody – będzie jeszcze lepiej – obiecuję. Ale w szczególności DZIĘ-KU-JĘ mężowi, który przez 4 dni dzielnie walczył na innej macie. Dwie córeczki dały w kość, ale on się nie poddał! Brawo. Teraz wiem, że mogę częściej wyjeżdżać (hehehe).

Artykuł Moje Mistrzostwa pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Judocy i nieJudocy.

Pewnie wiecie,  a jak nie wiecie to się dowiecie, pod koniec kwietnia (20-23) odbędą się w Warszawie mistrzostwa Europy w judo. To 3 raz w historii, kiedy to My jesteśmy gospodarzami tak ważnych zawodów. W 1994 roku ME odbyły się w Gdańsku, a w 2000 we Wrocławiu. Na kilka dni po bardzo udanym Pucharze Europy, nadzieje medalowe nie są nam obce. W ostatnim czasie świetnie spisuje się Piotrek Kuczera. Ten chłopak z Rybnika wrócił rok temu z ME z brązem, a obecnie dwukrotnie triumfował w Puchar Świata. Drugim mocnym punktem polskiej kadry będzie Maciek Sarnacki – dwumetrowy Olsztynianin wrócił po kontuzji w pięknym stylu – wygrał EJO w Katowicach. W niższych kategoriach Alek Beta, Patryk Wawrzyczek (brązowi medaliście “katowickiego” pucharu świata), czy Paweł Zagrodnik (5 zawodnik igrzysk w Londynie) i Damian Szwarnowiecki. Składu reprezentacji jeszcze nie znamy. Jednak na 100% znajdzie się w nim Ania Borowska, która ostatnio słuchała “Mazurka Dąbrowskiego” w Pradze (puchar świata). Obstawiam również start Karoliny Pieńkowskiej, Beaty Pacut, Agaty Ozdoby i Kasi Kłys. Szkoda mi Darii Pogorzelec, która obecnie odpoczywa po (5!) operacji kolana. Sport to zdrowie i każdy judoka to powie ;).

Pozostałych, zgłoszonych zawodników możesz zobaczyć tu: https://www.judobase.org/#/competition/profile/1455/competitors

A oficjalna strona zawodów to http://www.judowarsaw2017.pl/

Uwaga! Judomama na ME

Mam też dla Was super-judomamową-nowinę. Będę na bieżąco z news’ami dotyczącymi ME – dołączam do składu organizacyjnego.

Jak Wy obstawiacie start Polaków? Kto zdobędzie medal? Jeżeli kogoś pominęłam – wybaczcie i piszcie kogo.

All Judo Friends!

You probably already know, and if you don’t, you will, that at the end of April (20-23^rd ), European Championships in judo, will be hold in Warsaw. This is the 3rd time in history, when we are hosting such an important event. In 1994, ME took place in Gdansk and in 2000 in Wroclaw. A few days after the very successful European Cup, we still have hopes for new medals. Recently, Peter Kuczera is doing so well. This young man from Rybnik returned from ME with a bronze last year and now he won the World Cup twice. Another strong part of the Polish team will be Maciek Sarnacki – six-foot tall judoka returned back from injury in style – winning EJO in Katowice . In the lower categories: Alek Beta, Patryk Wawrzyczek (bronze medalist from”Katowice” World Cup) or Paweł Zagrodnik (5th place at Olympic Games in London) and Damian Szwarnowiecki.  The composition of the team is still unknown. However, definitely Anna Borowska who recently listened to our polish anthem “ Mazurek Dąbrowskiego”  in Prague (at the World Cup) will be there for 100%.  I bet that Pieńkowska Karolina, Beata Pacut, Agata Ozdoba and Kasia Kłys will be there too. I feel really sorry for Daria Pogorzelec, who now rests after (5th) knee surgery. Sport is good for your health and every judoka will tell you that;).

Beside , the rest of the competitors you can watch from here -> https://www.judobase.org/#/competition/profile/1455/competitors

Attention! Judomama on ME

I also have super-(judomom’s)-news. I will keep abreast with ME news – as I am joining the organizing team.

Who do you bet on? Who do you think will win a medal? If I omitted anybody – please forgive me and write to me.

Artykuł Mistrzostwa Europy w Warszawie! pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Co tu znajdziesz? Naukę przez sport, sport przez zabawę i wiele cennych i ciekawych wskazówek jak możesz aktywnie spędzać czas ze swoim dzieckiem.

Do tego dużo ciekawostek z tatami, z rywalizacji Polaków na matach międzynarodowych oraz z ich życia prywatnego (wywiady).

Dorzucę też coś dla nieJudowych osób, ale o tym wkrótce.

Obecnie moje życie wygląda tak:

Artykuł Hajime! pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.