Niemal 30 lat podróżuję torami, które wyznacza mi judo. To piękna i trudna podróż. Obecnie zmieniam sposób komunikacji, cel, prędkość jazdy…Szukam, a pomoga mi w tym PSP (nie, nie ta gra ;))

W trakcie jednych z zawodów usłyszałam mądre słowa od ratownika medycznego. Było to w sytuacji, kiedy zawodnik nie udźwignął stresu przedstartowego:

“Przed wami wiele trudnych sprawdzianów. To jeden z nich. Nie chodzi o spełnianie czyichś oczekiwań, nawet swoich. Chodzi o rozwój, naukę i skupieniu się na mocnych stronach!” Poczułam, że ten pan jest nie tylko mega ratownikiem, ale też Człowiekiem empatycznym, mądrym, współczującym.

Chwilę potem usłyszałam krzyk jednej trenerki do zawodniczki, która schodziła z maty po przegranej walce: NIE RYCZ! Trenerki…W pierwszej kolejności poczułam złość, w drugiej współczucie. I od tamtej pory zaczęłam głębiej wchodzić w moją reakcję. Czemu mnie to tak dotknęło? Czemu chciałam stanąć w obronie tej zawodniczki?

Jakie cechy powinnna mieć trenerka judo? Po niemal 20 latach doświadczenia mogę śmiało napisać, że są to:

• pewna siebie – w końcu to sport walki, nie ma tu miejsca na wahania
• skupiona na celu – zawodnik/zawodniczka wie, dokąd zmierzamy
• słuchająca i słysząca – zawodnik/zawodniczka przy niej czuje się bezpiecznie
• doświadczona – analiza, wyciąganie wniosków po zawodach
• komunikatywna – przekazuje swoje rady, informacje, uwagi w prosty i docierający sposób
• elastyczna – każdy zawodnik i zawodniczka są indywidualnym bytem – nie można wszystkich traktować jednakowo
• empatyczna – ale świadomie – nie powinna brać wszystkiego do siebie, potrafi stawiać granice
• znać pojęcia prime perfomance, flow, REDS!…

Jakich słów powinna używać?

Dasz radę; jesteś mocna/mocny w tym; skup się na tym; uczymy się;  zobacz co Ci się udało; spróbuj tak; rób najlepiej jak potrafisz; chcę usłyszeć co teraz czujesz; chcę wiedzieć co byś poprawiła/poprawił w następnej walce; przegrałaś/przegrałeś albo wygrałaś/wygrałeś.

Z mojej sportowej przeszłości pamiętam kilka zdań, które zostaną ze mną na zawsze. Moi trenerzy wiedzieli, że wzbudzą moją agresję, kiedy każą mi się poddać/wspomną o mojej rodzinie!/krzykną, że moja rywalka “umiera”…Łapię się w emocjach, że to głęboko we mnie tkwi i wyłazi, kiedy zależy mi TYLKO na wyniku…Zapominam o zawodniku/zawodniczce, potem tego żałuję. A przecież Młody Sportowiec nie jest miniaturą mistrza! 

Dlatego czas na wejście głębiej, w głowę trenerki/zawodniczki. Podjęłam decyzję rozpoczęcia studiów psychologii sportu dzieci i młodzieży. Tak, aby dobrostan na stałe zagościł na naszym tatami. Tak, aby zrozumieć, aby poczuć, aby podawać dalej, nie tylko w judo! Chociaż było to hasło przewodnie Światowego Dnia Judo w 2024 roku. Jak widać, nie jest to bez znaczenia!

I tu znajdziecie moje przemyślenia, pomysły, analizę. A rozwój w judo – z celu – zmianiam w narzędzie do własnej, niełagodnej drogi!

Łapcie model i7w – opiszę go wkrótce (źródło: https://fundacjasportupozytywnego.pl/ ). To główne zadania trenerki:  

Artykuł Trenerka – partnerka? pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Minione 2 lata poprzewracały wszystko co mogły przewrócić. No na szczęście, prawie wszystko!
Zaczynając od biznesu, który wystartował w styczniu 2020, aby w marcu 2020 się zakończyć, poprzez działania fundacji (niektóre z konieczności on line), po zmianę mentalną mnie i mojego podejścia do pracy trenerki.

Z powyższego zdania może się wydawać, że za mną 3 lata walki, cierpienia i smutku…Nie powiem, były wzloty i upadki. Kiedy na prędce robiliśmy treningi on line w salonie czy 800 zdjęć ciuchów na Aktywną wymianę on line? A może kiedy nasze Sportowe śniadanie leciało na żywo on line, a Marcin Reman skakał ze mną po kuchni w Adelfi? Kiedy po długiej walce o swoją ekoszkołę prywatną w duchu NVC wybuchła wojna i projekt umarł? Albo kiedy dopadł mnie jakiś wirus (tym razem nie korona) i ledwo żyłam…

Ci którzy mnie znają, wiedzą, że nawet z największego gówna wyciągnę pozytyw. Tu też to miało miejsce. Jednak zagłuszałam moje prawdziwe odczucia i potrzeby…

Pierwsze “olśnienie”

Dzięki rozmowom z terapeutką dotknęłam swojej drugiej strony. Zawsze uśmiechnięta, szybka, dynamiczna, zagłuszająca te “złe” emocje. 2 lata terapii odblokowały wiele przeżyć, relacji i emocji. Dzięki nim powoli uczę się okazywać wrażliwość, mówić o moich potrzebach, być przy sobie. Ocena nie jest już taka ważna, spełnianie oczekiwań odeszło na dalszy plan. Jest, wiem, że jest – i to chyba najważniejsze.

Analizując moje życie jako Sportowca, doszłam do wniosku, że często realizacja celu przykrywała moje potrzeby. Że byłam traktowana przedmiotowo, jako ta co ma wygrywać, przynosić dumę, uśmiechać się. Wciąż działam zadaniowo, wiem ile korzyści mam ze sportu. Jednak teraz jestem trenerką, która ma wychować nowe pokolenie judoków…Judoków, ale przede wszystkim zdrowych ludzi (nie tylko fizycznie).

Drugie “olśnienie”

W trakcie tych dwóch lat spotkałam na swojej drodze psycholog Gosię Stępniak z Fundacji Sportu Pozytywnego. Sport pozytywny – no tak, kiedy wygrywam, jestem zdrowsza, silniejsza, szybsza…Ale co z głową? Gosia pokazała mi jak traktowac zawodnika podmiotowo, zadbać o jego psychikę, jak rozmawiać, być przy nim. W trakcie szkolenia nie mogłam uwierzyć, że tacy Sportowcy istnieją, że wygrywają zawody. Przyzwyczajona byłam do trenerów surowych, osiągających cel, realizujących plan treningowy. Znacie to? Zaczęłam powoli wdrażać poznane metody pracy, wiele z nich miałam wcześniej – intuicyjnie je stosowałam. Proporcja między TRENER a WYCHOWAWCĄ zaczęła się wyrównywać. Judo jest wspaniałym narzędziem do wytrenowania sprawnych, walczących, szanujących zawodników. Moje judo zaczęło się nieco zmieniać. Więcej rozmawiam, mówię o emocjach, pozwalam być tym dobrym i tym złym. Nie oceniam (no chyba, że wykonywaną technikę), nie spieszę się w relacjach, dużo się śmieję, ale pozwalam też na łzy. Pokazuję zawodnikom, że czegoś nie umiem (TAK Trenerka nie umie), albo nie pamiętam. Nie mówię o porażkach, a o przegranych. Prowadzę więcej ćwiczeń oddechowych i ze świadomością ciała…Wciąż się uczę.

Trzecie “olśnienie”

Porozumienie bez przemocy – pierwszy raz miałam z nim kontakt dzięki Weronice. W 2019 roku wspominała mi o tym, potem zaprosiła do nas Asię Nowicką (na spotkaniu z nią nie mogłam być, ale iskierka została odpalona). NVC zagościło w moim życiu. Powoli się uczyłam, podążałam za nim. Komunikat JA, otwartość w rozmowie o uczuciach i emocjach, budowanie prawdziwych relacji. O porozumieniu bez przemocy można napisać kilka książek, ale najważniejsze w nim (jak dla mnie) jest podążanie za sobą, poczucie bezpieczeństwa w relacji i prawda. Tak bardzo poczułam NVC (jednocześnie odrzucając system szkolny – ale tu nie o tym), że niebawem przeprowadzamy się do Białegostoku (do moich zawodników będę przyjeżdzać – nie martwcie się, AMS działa dalej), aby moje dzieci mogły wejść bezpiecznie w świat “szkoły”. Wiem, że nie uchronię swoich córek przed całym złem tego świata. Czasami wręcz czekam i obserwuję jak reagują na niepowodzenie, smutek, nazywam rzeczy po imieniu. Chcąc dla nich jak najlepiej, staję się lepszym człowiekiem, wciąż się uczę nowych rzeczy.

Czy to da się wszystko połączyć?

Niemal każdy trening daje mi szansę na wykorzystanie efektów 3 powyższych “olśnień”. Widząc i słysząć swoich zawodników, zawsze znajdę chwilę na rozmowę o ich potrzebach, o emocjach, o reakcjach. Widzę, jak bardzo tego potrzebują i kiedy po pogadance czuję ciarki – wiem, że robię dobrą robotę. O czym rozmawiamy? O stresie, o przegranej, o wygranej, o szacunku, o radości i o smutku, o relacjach…o wszystkim czego potrzebują moi zawodnicy. Od niemal roku startujemy w zawodach, co pozwala mi rozwinąć skrzydła nie tylko trenerskie, ale również te psychologiczne. Są pierwsze wygrane, przegrane, pierwszy stres i łzy. Mówię zawodnikom, aby zapamiętywali te momenty – to one nas budują.

Wciąż, jako trenerka siedzę na przeciwko mojej grupy, jednak powoli myślę o zmianie tej struktury w krąg. Czy jest to rewolucyjne – myślę, że tak!

Jedno jest pewne – dużo nauki i przeżyć przede mną!Jestem wdzięczna za te 2 minione lata…

Artykuł Rewolucja ma tatami? Sami zobaczcie! pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Oto moja relacja z pobytu w Dzień Dobry TVN – Kliknij TU 

A to nagranie, wprost ze studia Dzień Dobry TVN:

Artykuł Filip Hajzer pokonany! Judo w TVN! pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

Nie może mnie tam zabraknąć! Dlatego ogłaszam konkurs typera, który rusza dziś (25.02) o 15:00 na moim fanpage’u!

Typować będziemy ilość i rodzaj medali, które zdobędą Polacy.

Nagrodą jest worek militarny sposorowany przez IMS SPORT . Jest o co walczyć!

Chcesz posłuchać o tych zawodach? Zapraszam do ostatniego odcinka mojej audycji!

Powodzenia! I do zobaczenia w hali zawodów!

Artykuł Konkurs – Typer EJO Warszawa 2019 pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.

O mojej historii pisałam TU, to było i minęło. Jednak jest wiele potrzebujących osób, którym pomaga fundacja stworzona przez Mateusza Pacholaka – założyciela klubu Judo Lemur w Warszawie.

Początek fundacji

Wszystko zaczęło się od prośby jednej z klubowych mam. Mateusz miał umieścić na lemurowej stronie informację o potrzebującej dziewczynce – była chora i potrzebowała krwi do transplantacji. Stwierdził, że może zrobić więcej. Korzystając z doświadczenia Łukasza Jurasa Jurkowskiego, który prowadzi fundację Krwawy Sport, przeprowadził pierwszą zbiórkę krwi (02.04.2016 r.). Później podjął decyzję o założeniu Fundacji (19.12.2017 r.). Główny celem jest chęć pomocy chorym, zbiórki krwi oraz funduszy na leczenie. Jak mówi Mateusz:

Rak to najgorsza choroba. Gdy chodzi o dzieci jeszcze bardziej mnie to przeraża. Chcę pomóc im i ich rodzinom. Przynajmniej w kwestii zapewnienia krwi do leczenia i wsparcia finansowego.

Zbiórka!

Do tej pory zorganizowano 14 akcji, podczas których zebrano 226 litrów 350 ml krwi! Dwa razy Judocy zbierali pieniądze, by wspomóc rodziny chorych dzieci. Wynik tych zbiórek to 4 477,38 zł, które w całości zostały przelane na subkonta dzieci należących do różnych fundacji. Sama fundacja jest non profit – nikt z pracujących przy akcjach nie pobiera wynagrodzenia. Główne źródła finansowania to środki prywatne, darowizny od sponsorów i osób prywatnych. Szczególnie ważnym momentem w roku jest jego początek, kiedy decydujemy na co przekazać 1% podatku. Za rok 2017 fundacja otrzymała z tego tytułu 4 088,25 zł. Zachęcam czytelników bloga do przekazania go właśnie tej fundacji:

Jak dołączyć?

Organizatorów turniejów, zachęcamy do współpracy z fundacją. Terminy zawodów należy podać dużo wcześniej, ponieważ Regionalne centrum krwiodawstwa ma napięty grafik akcji wyjazdowych, więc trzeba zarezerwować odpowiedni termin. Jak mówi założyciel fundacji – Mateusz Pacholak – nie wystarczy załatwienie zbiórki na czas turnieju.

Bez naszej agitacji na dzielenie się, wyniki zbiórek będą mizerne. Ludzie boją się oddać krew, choć to nic nie boli i całość pobrania trwa ok 8 – 12minut. Namawiajmy znajomych, rodziców dzieci z naszych klubów. Na dużym turnieju przewija się ok. 1000 potencjalnych dawców, a średnio krew oddaje ok. 40-50 osób. To wciąż za mało.

Strach przed pobraniem krwi towarzyszył mi niemal do pełnoletności. Sport nieco mnie z nim oswoił, bo musiałam robić badania lekarskie, a jednym z podpunktów było badanie morfologii krwi. Cieszę się, że Judocy są tak aktywni i pomocni!

Kilka ważnych informacji

Przy okazji tego tekstu sięgnęłam również po informacje dla potencjonalnego dawcy krwi.

Przed oddaniem krwi:

1. Sprawdź kiedy jest najbliższa akcja Fundacji, gdzie stać będą krwiobusy lub w jakich dniach i godzinach pracuje najbliższy punkt oddania krwi. 

2. Wybierz dzień, przed którym będziesz mógł wypocząć – wyspać się. Zarezerwuj sobie około godziny czasu.

3. Koniecznie zjedz lekki posiłek przed oddaniem krwi (unikaj pokarmów zawierających dużą ilość tłuszczu).

4. Pij dużo soków owocowych i wody.

5. Unikaj nadmiernego fizycznego wysiłku przed oddaniem krwi.

6. Jeżeli wybierasz się po raz pierwszy zabierz ze sobą kogoś do towarzystwa. Poczujesz się pewniej, a przede wszystkim bezpieczniej.

7. Weź dowód tożsamości i jeżeli masz legitymację honorowego dawcy krwi.

Schemat oddania krwi znajdziesz TU.

Niestety nie każdy może zostać dawcą krwi. O tym kto nie może piszą TU

Mateusz podkreślał, że oprócz dobrego uczynku przysługuje dawcom wiele innych korzyści! Są to:

– darmowe badania (krew zanim komuś się ją poda jest dokładnie badana, a jeśli coś jest nie w normie to dawca jest o tym od razu informowany)

– możliwość odliczenia oddawanie krwi od podatku tzn. ulga dla honorowych krwiodawców;

– po otrzymaniu książeczki honorowego dawcy, zdobywamy zniżki do muzeów, komunikacji miejskiej, hoteli i wiele innych;

– zwolnienie z pracy w dniu oddania krwi,

– leki ze zniżkami;

– posiłek regeneracyjny o wartości 4.500 kcal (tj.: 8 czekolad, 1 wafelek, 1 sok).

Chciałem przy okazji podziękować wszystkim, którzy pomagają mi prowadzić fundację. Bez nich nie rozwinęłoby się to wszystko tak, jak do tej pory. Ogromna wysoka PIONA dla NICH!

Mateusz Pacholak

Kontakt

Najszybciej znajdziesz fundację tu www.judosportwalkizrakiem.pl oraz na fanpage’u na Facebook’u.

Akcję wspiera wielu Judoków, ale nie tylko! Wszystkim dziękujemy za pomoc i zapraszamy osoby chętne pomóc!

Artykuł Walkę mamy we krwi! Fundacja Judo – Sport walki z rakiem pochodzi z serwisu JudoMama i mój świat.